Ο Βασίλειος Ο Β', ο επονομαζόμενος και Βουλγαροκτόνος, είναι ένας συγκλονιστικός αυτοκράτωρ. Ο ίδιος συνιστά τον ορισμό του στρατιωτικού αυτοκράτορος, τον οποίο είχε τεράστια ανάγκη εκείνα τα χρόνια το βυζαντινό κράτος. Η σκιά των μεγάλων στρατηλατών αυτοκρατόρων που προηγήθηκαν, του Νικηφόρου Φωκά (963-969) και Ιωάννου Τζιμισκή (969-976) είναι μεγάλη. Η κληρονομιά τους φαντάζει βαριά. Θα καταφέρει, άραγε ο, νεαρός τότε, Βασίλειος να διατηρήσει έστω κλάσμα αυτής; Το 1025, έτος θανάτου του θα δώσει την εκκωφαντική απάντηση: Τους ξεπέρασε, γράφοντας τις πλέον χρυσές σελίδες της Μεσαιωνικής Ελληνο-Χριστιανικής αυτοκρατορίας!

Η αφήγηση των γεγονότων της βασιλείας του από τον Μάνο Ν. Χατζηδάκη συγκλονίζει! Ακολουθεί την ακριβή χρονολογική σειρά, περιλαμβάνοντας όλα τα γεγονότα, αναδεικνύοντας, σταδιακά, πρόταση με πρόταση, παράγραφο με παράγραφο, κεφάλαιο με κεφάλαιο την εξέλιξη του Βασιλείου του Β' ώστε, δικαίως, να τον αποκαλέσει ως τον Μέγα του Μεσαιωνικού Ελληνισμού!

Δύο είναι οι καινοτομίες του Μάνου σε αυτό το βιβλίο: Η 1η αφορά μία εκτενή περιγραφή της φύσεως του Βυζαντινού Κράτους με σκοπό να κατανοήσει ο αναγνώστης το τι ακριβώς είναι το Βυζάντιο. Ο συγγραφέας μας εισάγει στον κόσμο του Βυζαντίου εκκινώντας από την εποχή του Μέγα Κωνσταντίνου και τις κοσμοϊστορικές αλλαγές στις οποίες προέβη. Εξηγεί τη μετάβαση από το Ρωμαϊκό Imperium στον Βυζαντινό Ελληνισμό.

Η 2η καινοτομία έχει να κάνει με τη διαρκή απόδειξη της ελληνικότητος της αυτοκρατορίας. Αφήνοντας στην άκρη τους Έλληνες βυζαντινολόγους και Ιστορικούς, για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι διακατέχονται από εθνικά αισθήματα εστιάζει σε μία πλειάδα ξένων Βυζαντινολόγων και Ιστορικών που αναφέρει ο συγγραφέας, όπως οι: Georg Ostrogorsky, A. Vasiliev, Steven Runciman, Karl Krumbacher, Charles Diehl, Gustave Schlumberger, Alfred Rambaud, Judith Herrin, Paul Lemerle, Robert Browning, Kenneth Setton, Sylvain Gouguenheim, Louis Brehier και αρκετών άλλων σε μία εκτενή βιβλιογραφία, οι οποίοι επισημαίνουν την ελληνική φύση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Αν το 1025, έτος θανάτου του Βασιλείου του Β' του Βουλγαροκτόνου, απετέλεσε το εφαλτήριο για την βυζαντινή παρακμή που οδήγησε στο Μαντζικέρτ το 1071, εύχομαι το 2025 το βιβλίο του Μάνου Ν. Χατζηδάκη για την επέτειο των 1000 ετών, να αποτελέσει ένα αντίστροφο εφαλτήριο, ή έστω να συμβάλλει στην αναγέννηση της Ελλάδος. Διότι, η Γνώση, και δει η σωστή Γνώση του παρελθόντος, δεν είναι μόνο Δύναμη αλλά αποτελεί και ασφαλή οδηγό για το Μέλλον!

(Από τον πρόλογο του Ιστορικού Δημητρίου Ρωμανού)