«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, Φέι», είπε ο Χένρικ, και η φωνή του ήταν γεμάτη απόγνωση. Η Φέι τον κοίταξε πέρα από το γυάλινο τραπέζι του συνεδρίου. Το γραφείο της στο κέντρο της Στοκχόλμης έβλεπε όλη την πόλη, αλλά η θέα δεν την έκανε να νιώθει λιγότερο εγκλωβισμένη. «Το έκανα ήδη, Χένρικ», απάντησε ψυχρά. «Δεν είμαστε πια στην εποχή που οι άντρες αποφασίζουν για τις γυναίκες». Η επιχείρησή της, η Revenge, είχε γίνει το καταφύγιό της, το όπλο της, και δεν σκόπευε να αφήσει κανέναν να το αγγίξει. Ούτε καν τους πρώην συνεργάτες της.
Η επιτυχία είχε ένα τίμημα. Και το τίμημα της Φέι ήταν η μοναξιά. Ένιωθε τον κόσμο γύρω της να είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι σκάκι, όπου κάθε κίνηση έπρεπε να είναι προσεκτικά μελετημένη. Η αλήθεια ήταν πως ζούσε συνεχώς με τον φόβο ότι το παρελθόν θα επέστρεφε για να την εκδικηθεί. Όχι μόνο το παρελθόν που είχε φτιάξει η ίδια, αλλά το παρελθόν που είχε κληρονομήσει από τα παιδικά της χρόνια. Το μυστικό που κανείς δεν έπρεπε να μάθει.
Εκείνο το βράδυ, γυρίζοντας σπίτι, βρήκε ένα σημείωμα κολλημένο στον καθρέφτη. Μια μόνο λέξη: “Πρόσεχε”. Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. Δεν ήταν απειλή, ήταν προειδοποίηση. Και η Φέι ήξερε πολύ καλά ποιος ήταν ο αποστολέας. Το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει. Μόλις είχε ξεκινήσει ένας νέος γύρος, και αυτή τη φορά, οι κανόνες θα ήταν ακόμη πιο σκληροί.»
