«Η Έρικα Φαλκ προσπάθησε να συγκεντρωθεί. Η ατμόσφαιρα στο μικρό γραφείο της στο παλιό σχολείο της Φιελμπάκα ήταν βαριά, σαν να είχε παγώσει ο χρόνος. Έξω, η θάλασσα ήταν γαλήνια, αλλά η ηρεμία της φύσης δεν ταίριαζε με τη δική της εσωτερική αναταραχή. Είχε να γράψει μήνες, και τώρα, με το μωρό να κοιμάται δίπλα της και τον Πάτρικ στη δουλειά, ένιωθε ότι έπρεπε να βρει τη δύναμη να ξαναρχίσει. Ήταν σαν η συγγραφή να είχε γίνει μια χαμένη συνήθεια, ένα παλιό, ξεχασμένο χρέος.
«Μαμά, μαμά!» Ο φωνή της Μάγιας, της μικρής της κόρης, ακούστηκε από το διάδρομο. Η Έρικα αναστέναξε, αλλά χαμογέλασε. Η μητρότητα ήταν μια άλλη μορφή δημιουργίας, μια που απαιτούσε όλη της την ενέργεια. Το μωρό, η Μάργκαρετ, ξύπνησε και άρχισε να κλαίει. Η Έρικα σηκώθηκε, άφησε το πληκτρολόγιο και πήγε να το πάρει αγκαλιά.
Λίγο αργότερα, όταν το μωρό είχε ξανακοιμηθεί και η Μάγια είχε απορροφηθεί στα παιχνίδια της, η Έρικα επέστρεψε στο γραφείο. Κοίταξε την οθόνη του υπολογιστή, κενή. Ξαφνικά, το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν ο Πάτρικ. Η φωνή του ήταν σπασμένη. «Έρικα, πρέπει να έρθεις. Βρήκαμε κάτι. Κάτι πολύ άσχημο.»
