Το τσίπουρο αυτό είναι, το λιγότερο, εξαιρετικό ! Ένα από τα καλύτερα ποτά της αγοράς όπως και όλα τα αποστάγματα του Μπαμπατζιμόπουλου. Για όσους όμως ξέρουν να εκτιμούν τον γλυκάνισο και δεν έχουν φανατιστεί από αυτόν τον ιδιότυπο ρατσισμό των Αθηναίων που νομίζουν ότι το «χωρίς γλυκάνισο» έχει σχέση ας πούμε με το χωρίς συντηρητικά, χωρίς παραμπένες, χωρίς ορμόνες, χωρίς δεν ξέρω τι. Που μάλλον ερμηνεύουν το «χωρίς» ως κάτι το αγνό, το γνήσιο αφού δεν έχει πρόσθετα ! Το τσίπουρο εννοείται με γλυκάνισο και το χωρίς γλυκάνισο δεν είναι τσίπουρο. Πείτε το αλλιώς' ρακί , τσικουδιά ή δηλητήριο αλλά όχι τσίπουρο. Ναι δηλητήριο όπως η πλειονότητα στην αγορά της περίφημης τσικουδιάς των κρητικών καθώς και πολλών σπιτικών (δεν ξέρουν όλα τα «σπίτια» από απόσταξη κι ας έχουν καλές προθέσεις) ή αλβανικών (το 90% των χύμα στην αγορά) τσίπουρων: μιας και μόνο απόσταξης και με τις τοξικές θανατηφόρες ουρές και κεφαλές μέσα στο τελικό προϊόν. Σκέτο ξυλόπνευμα και θάνατος δηλαδή. Το τσίπουρο με γλυκάνισο είναι εγγυημένα διπλής απόσταξης γιατί ο γλυκάνισος προστίθεται στην δεύτερη απόσταξη. Ας μελετήσουμε πρώτα για τον τρόπο που γίνονται τα αποστάγματα και για την ιστορία τους, τί σημαίνει τσίπουρο, τί ούζο, τί είναι ο γλυκάνισος και ποιες οι ωφέλειές του και ποια η (τεράστια) συμβολή του στην παγκόσμια ποτοποιία, ας δοκιμάσουμε εκλεκτά ποιοτικά αποστάγματα, να διαβάσουμε κριτικές γευσιγνωστών, να σεβαστούμε τον κόπο των άξιων παραγωγών, να σεβαστούμε την ιερότητα ενός δώρου της Φύσης στον άνθρωπο και μετά με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη ας το πιούμε και ας του κάνουμε και κριτική. Και όχι δεν ισχύει το περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ποτέ δεν ίσχυε. Χρειάζεται γνώση, κρίση, εκπαίδευση και ταλέντο για να κάνεις κριτική γεύσης και ποιότητας.
