Το βιβλίο της Εβίτας Αράπογλου είναι ο καρπός μιας πολύχρονης ενασχόλησης, μιας απέραντης αγάπης, θα έλεγα, για το θέμα που εξετάζει. Όπως μπορεί μάλιστα να διαπιστώσει κανείς εύκολα μόλις αρχίσει να το ξεφυλλίζει, είναι ένα βιβλίο που μελετήθηκε, σχεδιάστηκε, γράφηκε και ολοκληρώθηκε για να εξάρει ουσιαστικά την ανεκτίμητη προσφορά του Νίκου Χατζηκυριάκου - Γκίκα προς το Μουσείο Μπενάκη.

Τη δωρεά όχι μόνο των έργων που απαρτίζουν το περιεχόμενο της Πινακοθήκης του, ούτε μόνο οτιδήποτε εξωραΐζει τους χώρους της κατοικίας του, τα αρχεία του, τα βιβλία του, τα έπιπλα ή τα πολύτιμα καλλιτεχνήματα των συλλογών του, αλλά και ολόκληρο το επί της οδού Κριεζώτου 3 μέγαρο, το οποίο του ανήκε. Κριεζώτου 3 είναι άλλωστε και ο τίτλος που έδωσε στο βιβλίο της η Εβίτα.

Στο κτήριο αυτό, το σύνολο των προσφερόμενων ωφέλιμων επιφανειών σχεδιάστηκε και αναπλάστηκε έτσι ώστε να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τους πολιτιστικούς στόχους του Μουσείου Μπενάκη, όπως πολύ σωστά και με εκπληκτική διορατικότητα αποφάσισε η Διοικητική Επιτροπή του Ιδρύματος.

Η απόφαση του Μουσείου να προσθέσει ένα ακόμα δορυφορικό παράρτημα στο οργανωτικό σχήμα του συστήματος που έχει ήδη επιλέξει για να εξακτινώσει αποκεντρωτικά τις δραστηριότητές του, έγινε με γνώμονα τις σημερινές, πρωτίστως όμως τις αυριανές ανάγκες του τόπου μας.

Για τις τρέχουσες, βεβαίως, τιμές της αγοράς, οτιδήποτε σχετίζεται με τα γράμματα, τις τέχνες και την πνευματική καλλιέργεια γενικότερα μπορεί να μην έχει μεγάλη αξία. Δεν υπάρχει, εντούτοις, αμφιβολία πως θα έρθει κάποια στιγμή που θα επανεκτιμηθούν εντέλει τα πραγματικά περιουσιακά μας στοιχεία και η 'αγοραστική' αξία των επιμέρους συστατικών τους, έτσι ώστε να επανεξετασθούν κριτικά οι καθιερωμένες, δυστυχώς, απόψεις ως προς το τι σημαίνει παραγωγική επένδυση και ποιες μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα οι οικονομικές δυνατότητες των πολιτιστικών προϊόντων.

Τότε μόνο θα αναθεωρηθεί, ίσως, τόσο η στάση της πολιτείας, όσο και στάση των πολιτών της απέναντι σε ό,τι σχετίζεται με ουσιαστικές προτεραιότητες και με καυτές ανάγκες.