«ΑΚΌΜΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΠΙΣΤΈΨΩ ότι ακολουθού­με τον Μεγαλοπόδαρο» ψιθύρισε η Σόφι, κοιτάζοντας με δέος τη γιγάντια πατημασιά στο λασπερό χώμα. Κάθε τερά­στιο δάχτυλο ήταν φαρδύ σαν το μπράτσο της, ενώ μες στο χνάρι είχε σχηματιστεί μια βαθιά, βουρκιασμένη λιμνούλα. Ο Ντεξ γέλασε επιδεικνύοντας δύο τέλεια λακκάκια και σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του για να εξετάσει ένα γδάρσιμο στον φλοιό κάποιου δέντρου εκεί κοντά. «Στ’ αλή­θεια πιστεύουν οι άνθρωποι ότι υπάρχει ένας γιγάντιος πι­θηκάνθρωπος που τριγυρνάει εδώ κι εκεί και προσπαθεί να τους φάει;»

Η Σόφι στράφηκε από την άλλη μεριά κι έκρυψε με τα ξανθά της μαλλιά το πρόσωπό της για να μη φανούν τα ανα­ψοκοκκινισμένα της μάγουλα. «Τελείως τρελό, έτσι;» Είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που ανακά­λυψε ότι είναι ξωτικό και πήγε στις Χαμένες Πόλεις, μερικές φορές όμως ξεχνιόταν και ακουγόταν σαν άνθρωπος. Το ήξερε ότι τα σάσκουατς δεν ήταν παρά ψηλά μαλλιαρά πρά­σινα πλάσματα με μάτια σαν χάντρες και μύτες σαν ράμφη – είχε δουλέψει κιόλας κοντά τους στα λιβάδια του Χέιβεν­φιλντ, το αχανές κτήμα και καταφύγιο ζώων που αποκαλού­σε τώρα σπίτι. Αλλά ήταν δύσκολο να ξεχάσει κανείς μια ολόκληρη ζωή ανθρώπινης διδασκαλίας. Ειδικά όταν είχε φωτογραφική μνήμη.

Ένας κεραυνός έσκισε τον ουρανό και η Σόφι τινάχτηκε. «Δε μου αρέσει αυτό το μέρος» μουρμούρισε ο Ντεξ, με τα βιολετιά του μάτια να σαρώνουν τη δεντροστοιχία καθώς πλησίαζε τη Σόφι. Η υγρή, βαριά ατμόσφαιρα έκανε τη γα­λάζια πουκαμίσα να κολλάει στα αδύνατα χέρια του, ενώ το γκρίζο παντελόνι του ήταν γεμάτο λάσπη. «Πάμε να βρούμε αυτό το πράγμα και να φύγουμε από εδώ». Η Σόφι συμφωνούσε. Ήταν πυκνό και άγριο το βαλτώδες δάσος. Λες και ο χρόνος είχε ξεχάσει τούτο τον τόπο.