Γεννιόμαστε και παίρνουμε το μονοπάτι της ζωής αμάθητοι ακόμα. Στηριζόμαστε στους άλλους, μαθαίνουμε από τους άλλους, τους μιμούμαστε. Τους γονείς μας πρώτα από όλα, τους φίλους μας, την κοινωνία. Κι είμαστε αθώοι, αμάθητοι και ρουφάμε τα πάντα γύρω μας, αγκαλιάζουμε τα λόγια των άλλων. Τα λόγια των άλλων… Τα θεωρούμε όλα αλήθεια. Πάνω σ’ αυτά τα λόγια, τα δικά τους λόγια και τη λογική τους, στηριζόμαστε για να φτιάξουμε τη δική μας κοσμοθεωρία, για να χτίσουμε την προσωπικότητά μας. Κι αν αλλάζουμε λιγάκι στο διάβα μας, είναι γιατί προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα τόσα πρέπει και στα δικά μας όνειρα, τις δικές μας επιθυμίες, αυτές που νανουρίζει το υποσυνείδητό μας. Και δημιουργούμε ένα «εγώ», τον ίδιο μας τον εαυτό, και ξεκινάμε κι εμείς τη ζωή ως γονείς, ως φίλοι, ως άνθρωποι που παλεύουν για το καλό της κοινωνίας.
Είναι όμως έτσι; Άραγε μας έχουν πει την αλήθεια; Κι αν ανακαλύψουμε κάποια στιγμή πως μας είπαν ψέματα; Τότε τι συμβαίνει; Πόσο διαταράσσεται η συναισθηματική μας ισορροπία, τι παθαίνουμε όταν γκρεμίζεται ολόκληρος ο κόσμος κάτω από τα πόδια μας, όταν νιώθουμε απροστάτευτοι σε έναν άνεμο αντάρτη, όταν όλα γύρω μας είναι ένα ψέμα; Είναι τόσο δύσκολη η αλήθεια σ’ αυτή τη ζωή. Η αλήθεια πονάει. Γι’ αυτό και μας την κρύβουν. Για το καλό μας. Για να μη στενοχωρηθούμε. Γιατί έτσι τους συμφέρει. Οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί, οι εργοδότες, οι πολιτικοί, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, η ίδια η κοινωνία, ο καθένας έχει τον δικό του λόγο να κρύψει μια αλήθεια.
