Όµως, το θέµα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού και στη µετέπειτα πορεία του στη ζωή δεν είναι να βρούµε ποιος φταίει, να τον συλλάβουµε και να τον στείλουµε για να δικαστεί από το δικαστήριο των τύψεων. Το θέµα είναι να είµαστε ευτυχισµένοι κι εµείς και το παιδί µας, στο πλαίσιο του δυνατού, αλλά και να χαρούµε όσο περισσότερο µπορούµε το ρόλο του γονέα. Τους γονείς τούς κατηγορούν για όλα. Ή, ακόµα χειρότερα, έµαθαν οι ίδιοι να κατηγορούν τον εαυτό τους κι έτσι στερούνται τη χαρά, την απόλαυση της διαπαιδαγώγησης του παιδιού τους. Γεµίζουν µε άγχος. Μετά τα πρώτα γέλια, τις πρώτες χαρές και τα συγχαρητήρια, αλλάζουν ως άνθρωποι. ∆εν χαίρονται κάθε πολύτιµο λεπτό που περνούν µε αυτό το πλάσµα που έφεραν στον κόσµο. «Έγινες γονέας» ακούν µια φωνή µέσα τους να τσιρίζει. «Οχ! Ξαφνικά, βρέθηκες στη θέση των δικών σου γονέων. Και τώρα;» Βασικός κανόνας: ΗΡΕΜΙΑ!

Από τη στιγµή που αποκτούµε τον τίτλο του γονέα, δεν σηµαίνει πως αλλάξαµε. Είµαστε οι ίδιοι. Κι αν δεν µε πιστεύετε, σταθείτε µπροστά στον καθρέφτη σας για να το διαπιστώσετε και µόνοι σας. Μην πανικοβάλλεστε! ∆εν έχει συµβεί καµιά δραµατική αλλαγή. Απλώς τώρα έχετε περισσότερες ευθύνες. Ατελείωτες, αν θέλετε να το πω έτσι. Αλλά οι ευθύνες αυτές µπορούν να ενταχθούν µε ψυχραιµία στο καθηµερινό σας πρόγραµµα, χωρίς να κάνουν άνω κάτω τη ζωή σας. ΓΙΑΤΙ ΓΟΝΕΑΣ ∆ΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΑΝΩΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ. Αν το ξεχάσουµε αυτό, τότε έχουµε χάσει τη χαρά της ανατροφής του παιδιού µας, τη χαρά της συνέχισης της ίδιας µας της ύπαρξης, τη χαρά να γνωρίσουµε για άλλη µια φορά τη ζωή μέσα από τα µάτια του παιδιού µας και να µάθουµε και πάλι από την αρχή να ενθουσιαζόµαστε µε καθετί.