Η ζωή μας είναι σαν ένα καλειδοσκόπιο γεμάτο εικόνες και το χρώμα τους φαίνεται πως κρατά όμηρο τα συναισθήματά μας, επηρεάζοντας ακόμα και τις πράξεις μας. Το πώς επιδρούν τα χρώματα στην ανθρώπινη ψυχολογία –επίδραση που πολλές φορές απορρέει από προσωπικά βιώματα και συνοδεύεται από δυνατά συναισθηματικά φορτία– παραμένει ακόμα αναπάντητο ερώτημα. Άφησα ελεύθερο τον εαυτό μου να παρασυρθεί από τα χρώματα σε αυτό το μυθιστόρημα. Και τα συναισθήματα. Βούτηξα σε μια θάλασσα τιρκουάζ, παλεύοντας να ξεσκεπάσω σχέσεις γονέα – παιδιού. Τα μυστικά και τα ψέματα, τις συναισθηματικές ελλείψεις, την ίδια την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών όπου μεγάλωσαν οι ήρωές μου: η Κλέλια, η Ερατώ, η Μάιρα, ο Στέφανος. Όταν πλάθουμε μια ζύμη, για να φουσκώσει, να γίνει αφράτη και τραγανή, ακολουθούμε κάποιους κανόνες για το αλεύρι, το βούτυρο, το λάδι, ό,τι κι αν προσθέσουμε.
Και το παιδί ένα άπλαστο ζυμάρι στα χέρια μας είναι, ένας αθώος άγγελος. Ποιους κανόνες ακολουθούμε άραγε για να μη ραγίσουμε την καρδιά του, να μην καταστρέψουμε το μέλλον του; Η σχέση της μάνας με το παιδί είναι μαγική. Η συναισθηματική απουσία της μένει ανεξίτηλη στην ψυχή και στο κορμί του. Η σχέση του πατέρα με το παιδί διαδραματίζει μοναδικό ρόλο στην ψυχική υγεία και στην προσωπικότητά του. Μερικοί γονείς είναι φίλοι με το παιδί τους. Υιοθετούν μια ενοχική κι ελαστική σχέση απέναντί του, δε λένε ποτέ «όχι». Μοιράζονται μαζί του τα ενήλικα μυστικά τους, μπερδεύουν τον ρόλο τους, ζητούν τις συμβουλές του. Ο γονέας οφείλει να φροντίζει και να ανατρέφει το παιδί, να ασκεί τον έλεγχο, έργο ταυτόσημο με την έννοια της ευθύνης.
