Με επέκταση της εν initiatique πράξης, το σώμα των θεατών είναι ταυτόχρονα μύστης του κόσμου των αναφορών στα κρυμμένα μυστήρια της γλώσσας του μύθου. Για αυτόν τον σκοπό, ο κωμικός του Terzopoulos εκτελεί μια σωματική παρτιτούρα ενώ σχεδιάζει βέλη και ενεργειακά τόξα, που εγγράφουν τη σύνδεση του σώματος με τον χώρο. Σε αυτόν, ο ήρωας μιας φαντασίας, που ερμηνεύεται από τον κωμικό, είναι υποχρεωμένος να εγγραφεί στη συνέχεια το ακατανόητο, το μη "δηλωτό", δηλαδή, το ανώνυμο. Η επιχείρηση πραγματοποιείται με τη βοήθεια ηχητικών σημάτων, που φορτίζονται να μεταφέρουν τη "φωνή" της σωματικότητας στο χώρο.

Ο κωμικός του Terzopoulos δημιουργεί έτσι ένα "σωματικό κείμενο" που λειτουργεί ως ανεξάρτητη και αυτοαναφορική δραματική οντότητα. Επιπλέον, το "σωματικό κείμενο" ακολουθεί μια καθορισμένη κανονικότητα, που επιβάλλεται κυρίως από τον χώρο. Επίσης, η ατμόσφαιρα, εικονική ή πραγματική του ανθρώπου, λειτουργεί πάνω στο ουτοπικό περιβάλλον, το οποίο ανήκει τόσο στον ήρωα όσο και στον κωμικό που τον ερμηνεύει. Έτσι, η φύση και όλα όσα περιβάλλουν τον ηθοποιό και το φανταστικό σώμα φορτίζουν με αναφορές αρχαίες τον τόπο της δραματικής δράσης. Δρουν στη σημασιολογία του σώματος, που γίνεται με αυτόν τον τρόπο το εστιακό σημείο της μνήμης που διεγείρεται μέχρι τα παραμικρότερα κύτταρα αυτού του σώματος σε κίνηση ή σε θέση ανάπαυσης. Ο κωμικός, χάρη στη θεατρική του σωματικότητα, καλείται, εν κατακλείδι, να αναπαραστήσει τον κόσμο, να ξαναγράψει την ιστορία του σύμπαντος, να επαναστατήσει και να αναδημιουργήσει νέα μυθολογικά και μύθια προηγούμενα.