Αδάμαστη δύναμη. Αδάμαστο πάθος.

Η Νέστα Άρτσερον ανέκαθεν εξοργιζόταν εύκολα και συγχωρούσε δύσκολα. Και αυτός που πυροδοτεί τον εκνευρισμό της περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο είναι ο φτερωτός πολεμιστής Κάσιαν. Όμως, δεν είναι το μόνο πράγμα που πυροδοτεί, με αποτέλεσμα, όταν ο Κάσιαν και η Νέστα υποχρεώνονται να εκπαιδευτούν μαζί στη μάχη, οι σπίθες να μετατραπούν σε φλόγα.

Καθώς ο πόλεμος προβάλλει ξανά απειλητικός στον ορίζοντα, η Νέστα και ο Κάσιαν καλούνται να αντιμετωπίσουν τέρατα διάφορων μορφών, διεκδικώντας το δικαίωμα στην επιβίωση. Όμως, η υπέρτατη δοκιμασία θα είναι η αναζήτηση της αποδοχής –και της επούλωσης των πληγών που κουβαλάνε– στην αγκαλιά ο ένας του άλλου.

Αδάμαστη δύναμη. Αδάμαστο πάθος.

Η Νέστα Άρτσερον ανέκαθεν εξοργιζόταν εύκολα και συγχωρούσε δύσκολα. Και αυτός που πυροδοτεί τον εκνευρισμό της περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο είναι ο φτερωτός πολεμιστής Κάσιαν. Όμως, δεν είναι το μόνο πράγμα που πυροδοτεί, με αποτέλεσμα, όταν ο Κάσιαν και η Νέστα υποχρεώνονται να εκπαιδευτούν μαζί στη μάχη, οι σπίθες να μετατραπούν σε φλόγα.

Καθώς ο πόλεμος προβάλλει ξανά απειλητικός στον ορίζοντα, η Νέστα και ο Κάσιαν καλούνται να αντιμετωπίσουν τέρατα διάφορων μορφών, διεκδικώντας το δικαίωμα στην επιβίωση. Όμως, η υπέρτατη δοκιμασία θα είναι η αναζήτηση της αποδοχής –και της επούλωσης των πληγών που κουβαλάνε– στην αγκαλιά ο ένας του άλλου.

Μια ανάσα είναι η ζωή. Η Λέννι, στα δεκαεφτά της μόλις χρόνια, έχει συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος – ζει στην πτέρυγα για τους ασθενείς με ανίατα νοσήματα με μοναδικό φίλο τον εφημέριο του νοσοκομείου. Διψώντας για εμπειρίες στο μικρό διάστημα που της απομένει να ζήσει, η Λέννι γράφεται σ’ ένα μάθημα εικαστικών. Γνωρίζει εκεί την ογδοντατριάχρονη Μάργκο, που έχει καρδιά επαναστάτριας. Γίνονται αμέσως φίλες και διαπιστώνουν ότι και οι δύο μαζί έχουν ζήσει εκατό χρόνια, τόσο είναι το άθροισμα των ηλικιών τους.

Για να γιορτάσουν τον συναρπαστικό αυτόν αιώνα, τα εκατό κοινά τους χρόνια, αρχίζουν να ζωγραφίζουν τις εκπληκτικές ιστορίες τους: για τα νιάτα και τα γηρατειά, τον έρωτα και την οικογένεια, για το πώς είναι να δίνεις χαρά και να δέχεσαι καλοσύνη, για το πώς είναι να χάνεις και να βρίσκεις τους ανθρώπους. Όσο βαθαίνει αυτή η τελευταία φιλία για τη Μάργκο και τη Λέννι, ένα πράγμα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο: η ζωή θα προχωρά ακόμη και όταν οι δυο τους δε θα είναι πια «εδώ».

«Ένα πολύχρωμο και ευφρόσυνο πορτρέτο του τέλους των πραγμάτων». Kirkus

«Η Κρόνιν σκιαγραφεί υποδειγματικά τους ήρωές της, ισορροπώντας με λυτρωτικό χιούμορ μεταξύ ευαισθησίας και συναισθηματισμού. Κατατάσσεται έτσι στην κατηγορία των εξαιρετικών, και ελάχιστων, συγγραφέων που, γράφοντας για τον θάνατο, στήνουν μια αξέχαστη γιορτή της ζωής». Booklist

«Ένα υπέροχο συγγραφικό ντεμπούτο, διαποτισμένο με χιούμορ και τρυφερότητα· η κινητήριος δύναμη του μυθιστορήματος είναι η αποφασιστικότητα των ηρώων του να αντιμετωπίσουν θαρραλέα τα εμπόδια της ζωής δίνοντας τη δική τους μάχη της επιβίωσης». Harper’s Bazaar

«Είναι απόλαυση να διαβάζεις για την ανεξάντλητη ικανότητά μας να χτίζουμε σχέσεις αγάπης στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής». The Bookseller

Ο Μάνγκο και ο Τζέιμς προέρχονται και οι δύο από τις εργατικές συνοικίες της Γλασκόβης, οι καταβολές τους όμως είναι εντελώς διαφορετικές – ο Μάνγκο είναι προτεστάντης και ο Τζέιμς καθολικός.

Θα έπρεπε να είναι ορκισμένοι εχθροί για να επιβιώσουν στον βίαιο, αρρενωπό και δογματικό κόσμο που τους περιβάλλει. Κι όμως, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, ο Μάνγκο και ο Τζέιμς έρχονται πολύ κοντά, καθώς βρίσκουν καταφύγιο στον περιστερώνα που έχει φτιάξει ο Τζέιμς για τα αγωνιστικά του περιστέρια. Ερωτεύονται και ονειρεύονται να βρουν ένα μέρος όπου θα υπάρχει μια θέση και για αυτούς.

Η απειλή της αποκάλυψης είναι όμως διαρκής και η ενδεχόμενη τιμωρία ανείπωτη. Κι όταν αρκετούς μήνες αργότερα η μητέρα του Μάνγκο τον στέλνει εκδρομή για ψάρεμα σε μια λίμνη στη Δυτική Σκοτία, μαζί με δυο παράξενους μέθυσους με σκοτεινό παρελθόν, ο Μάνγκο θα αναγκαστεί να φτάσει στα όρια των αντοχών του και θα προσπαθήσει να επιστρέψει σε έναν τόπο ασφαλή, σε έναν τόπο όπου αυτός κι ο Τζέιμς ίσως να έχουν ένα μέλλον.

Στο δεύτερο βιβλίο του, ο Douglas Stuart δίνει φωνή σε ανθρώπους που συνήθως η λογοτεχνία αποκλείει, μιλά για τα όρια της αρρενωπότητας, τις δύσκολες οικογενειακές σχέσεις και τους κινδύνους που ενέχει το να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ.

Δεμένοι με αίμα.

Παρασυρμένοι από τον πόθο.

Ελεύθεροι από το πεπρωμένο.

Η Μπράις Κουίνλαν ήταν η ψυχή της Κρέσεντ Σίτι, διασκέδαζε όλη νύχτα στα κλαμπ μαζί με ένα πλήθος από ξωτικά, φαύνους και μεταλλαγμένους.
Και ξαφνικά ένας δαίμονας σκότωσε τους καλύτερους φίλους της, αφήνοντάς τη μόνη σε έναν κόσμο εχθρικό.

Δύο χρόνια αργότερα, ο καταδικασμένος δολοφόνος είναι πίσω από τα σίδερα, αλλά οι φόνοι ξεκινούν πάλι.
Οι αρχηγοί της πόλης διατάζουν την Μπράις να βοηθήσει στην έρευνα.
Στέλνουν έναν έκπτωτο άγγελο, τον Χαντ Αθαλάρ, να βεβαιωθεί ότι θα το κάνει.
Καθώς η Μπράις προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια –και να αντισταθεί στην έλξη που νιώθει για τον βλοσυρό άγγελο που έχει γίνει η σκιά της–, καταλήγει να ακολουθήσει ένα μονοπάτι που θα την οδηγήσει στο δικό της σκοτεινό παρελθόν.