Γεωγραφικές γλωσσικές ποικιλίες είναι οι διάλεκτοι που χρησιµοποιούν οι διαφορετικές οµάδες οµιλητών σε διαφορετικούς γεωγραφικούς χώρους. Aυτές οι διάλεκτοι διαφέρουν από την κοινή γλώσσα, αλλά αποτελούν αναπόσπαστα τµήµατα της εθνικής µας γλώσσας. Oι γεωγραφικές γλωσσικές ποικιλίες δίνουν τη δυνατότητα να εκφραστούν λογοτεχνικά είδη ιδιότυπα, τα οποία, σε άλλη περίπτωση, δε θα έβλεπαν καθόλου το φως ή θα νοθεύονταν. Eπίσης αποτελούν χαρακτηριστικές ενδείξεις της πολυµορφίας της γλώσσας µας. Xάρη σ’ αυτήν την πολυµορφία η ελληνική γλώσσα εµπλουτίζεται και γίνεται πιο δυναµική. Oι παράγοντες που δηµιουργούν τις κοινωνικές γλωσσικές ποικιλίες είναι κυρίως η ηλικία, η µόρφωση, η κοινωνική τάξη, το φύλο, το επάγγελµα, η ιδεολογία και η καταγωγή. Σε ό,τι αφορά το ύφος, αυτό µεταβάλλεται ανάλογα µε τις κοινωνικές περιστάσεις στις οποίες βρίσκεται ο οµιλητής και τον στόχο που επιδιώκει. Δηλαδή το ύφος διαµορφώνεται από παράγοντες όπως: ποιος µιλάει, σε ποιον, µε ποιον σκοπό, µε ποιο θέµα, πού, πότε, γιατί, πώς κ.λπ.