Στο ποίημα της Σαπφώς, ο έρωτας γίνεται αντιληπτός ως μια ανθρωπόμορφη παρουσία με τεράστια δύναμη. Είναι θεός και δαίμονας ταυτόχρονα. Και η Σαπφώ, μέσα σε δύο στίχους της, φωτίζει όλη την αντιφατικότητά του. Ο έρωτας μοιράζει βάσανα. Και οι άνθρωποι υπομένουν καρτερικά τη μοναξιά, τον χωρισμό, τους ανεκπλήρωτους πόθους, τη νοσταλγία. Η ανάμνηση των ευτυχισμένων στιγμών, οι απατηλές ελπίδες ταλανίζουν και πικραίνουν την ψυχή, σκοτεινιάζουν τον νου, κλονίζουν τη θέληση για ζωή, σκιάζοντας τις χαρές της. Αυτή η σκοτεινή πλευρά του έρωτα συνιστά τη μισή του φύση. Από την άλλη, ο έρωτας πλάθει παραμύθια. Καθιστά την κρίση επιλεκτική. Οι ερωτευμένοι εξιδανικεύουν τους συντρόφους τους. Έτσι, κάθε αγάπη μοιάζει μοναδική και ταυτόχρονα διαφορετική από την προηγούμενη. Ο έρωτάς τους τρέφεται με ψευδαισθήσεις και με αυταπάτες. Χωρίς, όμως, αυτήν τη μυθοποίηση, κανείς δε θα μπορούσε να ερωτευτεί ξανά. Είναι ένα αίσθημα ανακούφισης, πρόσκαιρης κάθαρσης, το οποίο ο άνθρωπος έχει ανάγκη για να αντέξει τις εναλλαγές της συναισθηματικής του ζωής.