Η σπουδή της Ποιητικής αποτελεί πια έναν ιδιαίτερο, θα έλεγα, κλάδο επιστήμης με τους ειδικευμένους εργάτες του. Οι μεν αριστοτελισταί δεν ασχολούνται ενδελεχώς με αυτό το σύγγραμμα, οι δε μελετητές του ακολουθούσαν, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, την ερμηνευτική παράδοση της Αναγέννησης, η οποία ζητούσε μέσω της `Ποιητικής` -και δευτερευόντως της `Ρητορικής`- απαντήσεις σε θέματα της τέχνης και της λογοτεχνίας, θέτοντας το αριστοτελικό έργο εις την υπηρεσία της, αντί να φωτίζει την εσωτερική της σχέση μ` αυτό.

Η `Ποιητική` συγκροτεί έργο ξεχωριστό, αλλά δεν παύει να συνδέεται οργανικά με τα υπόλοιπα, ως προϊόν του αυτού νου και από το ίδιο το αντικείμενό της, την `βιολογία` της μιμητικής τέχνης ως ποιητικής. Η βιβλιογραφία των χιλιάδων ήδη τίτλων, που διογκώνεται με επιταχυνόμενο ρυθμό, δημιουργεί νέα ζητήματα και απαιτεί από τον σημερινό ερευνητή πολυετή ενασχόληση, η οποία δεν ενθαρρύνει διεύρυνση των οριζόντων του. Περιττό να τονίσω ότι, ως συνήθως, μικρός αριθμός δημοσιευμάτων είναι άξιος λόγου και ότι μετρούνται κυριολεκτικώς στα δάκτυλα οι ανά την υφήλιο δυνάμενοι να μιλήσουν εξ ίδιων για τον αριστοτελικό τούτον γρίφο.

Εάν στις δυσκολίες αυτές πρόσθεση κανείς την προβληματική έως απελπιστική κατάσταση της χειρογράφου παράδοσης του κειμένου και τον τηλεγραφικό του χαρακτήρα, θα έχει επαρκή μεν, αλλά όχι πλήρη την εικόνα του αγωνίσματος που λέγεται `Ποιητική`. Θα την συμπληρώσει εφ` όσον δεν λησμονεί ότι, από το 1498 που πρωτοεκδόθηκε στην Δύση, το έργο τούτο επιστρατεύεται μονίμως για να υποστυλώνει αμέσως ή εμμέσως, σχεδόν κάθε αισθητική θεωρία, ως θεωρία της μορφής.

Την μελέτη για την αριστοτελικήν `Ποιητικήν` δεν υπαγόρευσε η φιλοδοξία να περιληφθώ στην τιμητική φρουρά των διακεκριμένων υπομνηματιστών της, αλλά ο στρατηγικός σκοπός σύνολης της εργασίας μου: να προσπελάσω πολυδιαβασμένα και αποφασιστικά για την πνευματική ιστορία της Δύσεως αρχαιοελληνικά κείμενα και να αναζητήσω πού η ανάγνωση υπήρξε παραπλανητική, ακόμη και στην γονιμότητά της, ώστε να εντοπίσω αφανείς, πλην ακαθαίρετους οργανικούς δεσμούς του προχριστιανικού με τον χριστιανικό ελληνισμό, οι οποίοι θα επιτρέψουν να προσεγγίσουμε τους κλασικούς διά της συντομωτέρας -ευθείας- οδού της μεσαιωνικής και νεωτέρας πνευματικής μας παράδοσης, στο μέτρο που αντλεί και αυτή από τις αναβαπτισμένες στο ευαγγέλιο της καινής εν Χριστώ ζωής αστείρευτες πηγές των.

Θεωρώ αναγκαίον όρο κατανοήσεως της `Ποιητικής` την χειραφέτηση του ερμηνευτού από τις δίκην αυτονοήτων επικαθήμενες προκαταλήψεις των Νέων χρόνων. Ο τίτλος `Μίμησις` εναντίον μορφής σε τούτο το αίτημα ανταποκρίνεται, δοθέντος ότι η περιπέτεια της `Ποιητικής` εν τέλει οφείλεται σε συστηματική προβολή της αριστοτελικής μίμησης στην αισθητική της μορφής, αισθητική θα έλεγα κυρίαρχη, αν μη αποκλειστική, στον σύγχρονο δυτικό κόσμο.

Έτσι μόνο νομιμοποιείται το επιλογικό κεφάλαιο του βιβλίου - `Από την τραγική μίμησι στην Θεία Λειτουργία`. Δεν προσπαθώ να πάρω από τα χέρια των ξένων μελετητών τους Αρχαίους μας -οι κλασικοί ανήκουν σ` όσους τους αγαπούν και τους σπουδάζουν-, προσπαθώ να τους διαβάσω στο ελληνικό τους φως, που αιώνες τώρα πνίγεται μέσα σ` εσπέρια σύννεφα. Η σοφή και κοπιώδης σπουδή των κειμένων είναι κτήμα πολύτιμο, αλλά δεν μπορεί μόνη να μεταμορφώσει ένα πνεύμα ζωής τόσο διαφορετικό από εκείνο που γέννησε κι ανέθρεφε τα έργα των Αρχαίων.