Κάποτε, όταν ήμουν έξι χρονών, είδα σ’ ένα βιβλίο για τα παρθένα δάση, που ο τίτλος του ήταν «Αληθινές Ιστορίες», μια υπέροχη ζωγραφιά. Έδειχνε ένα βόα να καταπίνει ένα αγρίμι. Να η αντιγραφή του σχεδίου. Το βιβλίο έλεγε: «Οι βόες καταπίνουν τη λεία τους ολόκληρη, χωρίς να τη μασήσουν. Έπειτα δεν μπορούν πια να κινηθούν και κοιμούνται έξι μήνες, όσο για να χωνέψουν». Κάθισα λοιπόν και σκέφτηκα τις περιπέτειες της ζούγκλας κι ύστερα κατάφερα να χαράξω κι εγώ, μ’ ένα χρωματιστό μολύβι, το πρώτο μου σχέδιο. Το σχέδιο νούμερο 1. Ήταν έτσι: Έδειξα το αριστούργημά μου στους μεγάλους και τους ρώτησα αν το σχέδιό μου τους τρόμαζε. Μου απάντησαν: «Γιατί να μας τρομάζει ένα καπέλο;». Το σχέδιό μου δεν έδειχνε ένα καπέλο. Έδειχνε ένα βόα που χώνευε έναν ελέφαντα. Σχεδίασα λοιπόν το εσωτερικό ενός βόα, ώστε να μπορέσουν οι μεγάλοι να καταλάβουν. Χρειάζονται πάντα εξηγήσεις. Το σχέδιό μου νούμερο 2 ήταν έτσι: Οι μεγάλοι με συμβούλεψαν να παρατήσω τα σχέδια με τους βόες, είτε από μέσα είτε απέξω, και ν’ ασχοληθώ καλύτερα με τη γεωγραφία, την ιστορία, την αριθμητική και τη γραμματική.