Τα μαύρα Λαντ Ρόβερ έτρεχαν μουγκρίζοντας στους σκοτεινούς δρόμους του Λονδίνου. Χωρίς να σταματά τίποτα την πορεία τους, διέσχισαν γρήγορα τη μεγαλούπολη παραβιάζοντας κόκκινα φανάρια και περνώντας σφαίρα από τις διασταυρώσεις.
Μόνη της στο πίσω κάθισμα ενός από αυτά, η Άλι Σέρινταν κοιτούσε από το παράθυρο χωρίς να βλέπει τίποτα. Τα μάτια της ήταν κόκκινα και πρησμένα από το κλάμα. Η σκέψη της είχε κολλήσει στην εικόνα του Κάρτερ, μόνου στο σκοτεινό
σοκάκι, με τις γροθιές υψωμένες. Και οι φρουροί του Ναθάνιελ να μαζεύονται γύρω του. Ξέφυγε, διαβεβαίωσε για χιλιοστή φορά τον εαυτό της. Με κάποιον τρόπο τα κατάφερε. Ξέφυγε. Βαθιά μέσα της όμως, ήξερε ότι δεν ήταν αλήθεια. Τώρα
καταλάβαινε τα πάντα. Ο Τζέρι Κόουλ τής είχε πει να πάρει μαζί της στη συνάντηση κάποιον που εμπιστευόταν. Και τώρα η Άλι ήξερε τον λόγο. Πάρε μαζί σου κάποιον που εμπιστεύεσαι, ώστε ο Ναθάνιελ να μπορέσει να σου τον πάρει. Πάρε μαζί σου κάποιον που εμπιστεύεσαι, ώστε ο Ναθάνιελ να μπορέσει
να τον σκοτώσει. Όπως σκότωσε την Τζο. Τραβώντας μάταια το ανυποχώρητο χερούλι της πόρτας, έπνιξε έναν λυγμό. Δεν μπορούσε να βγει από το αυτοκίνητο. Δεν μπορούσε να γυρίσει κοντά του. Οι πόρτες ήταν κλειδωμένες από το κεντρικό σύστημα του οχήματος. Το αυτοκίνητο
αυτό ήταν μια φυλακή.