Το Φθινόπωρο του 1943 ένα μικρό αγόρι αποφασίζει να δραπετεύσει από το γκέτο της Μισραχή και ενώ τα πρώτα βαγόνια με Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη έχουν ήδη φύγει για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς και Μπίρκεναου. Η φυγή του, και λίγο αργότερα της οικογένειάς του, από τη γενέθλια πόλη θα αλλάξει τη μοίρα τους αφού αυτή δεν θα ταυτιστεί με εκείνη των περίπου 50.000 Εβραίων της πόλης που εκτοπίστηκαν και βρήκαν το θάνατο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί.

Ο Ανδρέας Σεφιχά, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, το Νοέμβριο του 2007, αποφασίζει να ξεδιπλώσει τις αναμνήσεις μίας εποχής που είχε γεύση από το λικέρ δαμάσκηνο της μητέρας του, παιχνίδια στις αλάνες, βόλτες στο «Μπεχτσινάρ». Στις «Αναμνήσεις μίας ζωής και ενός κόσμου», παράλληλα με τη ζωή του, εκτυλίσσεται και η ιστορία της Θεσσαλονίκης από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι πρόσφατα, ενώ ξεχωριστή θέση στο βιβλίο έχει η 30χρονη ενασχόλησή του στην Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης και, ειδικότερα, η οκταετής θητεία του στη θέση του προέδρου της (1993-2001).

Η καταγραφή, επεξεργασία και επιμέλεια του κειμένου έγινε από τη δημοσιογράφο Σοφία Πακαλίδου. Ο Ανδρέας Σέφιχα, πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης από το 1993 έως το 2001, αποφάσισε να μοιραστεί τις αναμνήσεις της ζωής του: εικόνες μίας κοσμοπολίτικης Θεσσαλονίκης, το λικέρ δαμάσκηνο της Σεφαραδίτισσας μητέρας του, ήχους ξύλινων αμαξών που τρίζουν πάνω στις πλακόστρωτες οδούς, βόλτες στη ζωντανή αγορά του Μοδιάνο με τη γιαγιά του. Ιστορικά γεγονότα και κοινωνικές αλλαγές που διαμόρφωσαν την πόλη από το τέλος του 19ου αιώνα έως σήμερα αναφέρονται παράλληλα με τη διήγηση των προγόνων του, ενώ η δική του ζωή επισκιάζεται από τη τραγική μοίρα των χιλιάδων Εβραίων που απομακρύνθηκαν από τη Θεσσαλονίκη για να βρουν το θάνατο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο Ανδρέας επέζησε του Ολοκαυτώματος, κρυμμένος από τους Ναζί με την οικογένειά του σε μία φάρμα στην Αργολίδα. Μεγάλωσε σε έναν κόσμο συνεχών αλλαγών, και η ενασχόλησή του, για διάστημα τριάντα ετών, με την Ισραηλιτική Κοινότητα του έδωσε μια οραματική κατεύθυνση για να εργαστεί προς την αποκατάσταση της Κοινότητας στη δικαιωματική της θέση, όχι μόνο στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, αλλά και στον ευρύτερο καμβά των Εβραϊκών Κοινοτήτων της διασποράς.