Είναι η κατεύθυνση προς έτερον που κάνει την αγάπη και το μίσος, μαζί με τα παρεπόμενα και τα όμοιά τους παθήματα, να αποκτούν κομβική θέση σε ένα εγχείρημα μετάβασης από τη θεωρία της γνώσης στην ηθική θεωρία.

Και παρ` όλο που ο εαυτός πάντοτε προηγείται στη χιουμιανή - και ευρύτερα στη διαφωτιστική - λογική, χωρίς την προβολή του στους άλλους, χωρίς αυτή την "ενσυναίσθηση" που γίνεται η λυδία λίθος όλης της ψυχολογίας και της ηθικής του Χιουμ (όπως και του Άνταμ Σμιθ λίγο αργότερα), όλη η ιδιάζουσα θέρμη της ζωής εν κοινωνία αποστραγγίζεται από το φιλοσοφείν, μετατρέποντάς το σε ψυχρή ανατομία ενός νεκρού και ψευδούς αντικειμένου, του απομονωμένου, μη ανθρώπινου πλέον, νου.