Αφότου σχηματίσθηκε το νεώτερο ελληνικό κράτος, ήσαν πολλοί αυτοί που ασχολήθηκαν με τη ζωή και τη δράση του νεαρού στρατηλάτη, είτε αυτοί ήσαν επίσημοι είτε ερασιτέχνες ιστορικοί. Δυστυχώς, η βιβλιογραφία αυτή αγνοείται στο εξωτερικό.

Τώρα αγνοείται και στο εσωτερικό από τους νεώτερους ιστορικούς και έτσι το ελληνικό αναγνωστικό κοινό εξακολουθεί να τροφοδοτείται με ξένα περί Αλεξάνδρου "σκευάσματα", γραμμένα από ιστορικούς που πλέον αδυνατούν να διαβάσουν τις αρχαίες πηγές από το πρωτότυπο, που αγνοούν παντελώς την ελληνική βιβλιογραφία, και μάλιστα κατά τρόπο σκανδαλώδη -που οφείλεται σε ολική ή μερική έλλειψη ελληνομάθειας. Και έτσι πράγματα, που περί Φιλίππου ή Αλεξάνδρου έχουν γραφεί προ εκατό ετών από Έλληνες ιστορικούς, θεωρούνται "ανακαλύψεις", όταν γράφονται από ξένους ιστορικούς. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του βιβλίου του Ίαν Γουόρθιγκτον (Ian Worthington) "Philip II of Macedonia" (Yale University Press, 2008 σ. 303). Το βιβλίο αυτό με αξονική "πρόταση" τη φράση του Θεοπόμπου, ότι ο Φίλιππος ήταν ο μεγαλύτερος βασιλιάς που ανέδειξε η Ευρώπη, παραθέτει απόψεις που έχουν γραφεί από δεκάδες Έλληνες ιστορικούς, επιφανείς και αφανείς, αλλά που ποτέ το έργο τους δεν αξιώθηκε να μεταφραστεί και να εκδοθεί στο εξωτερικό. Στο κάτω-κάτω της γραφής εμείς οι Έλληνες ιστορικοί ξέρουμε -τουλάχιστον οι παλαιότεροι- να διαβάζουμε απ' ευθείας τους αρχαίους από το πρωτότυπο -και όχι από παραποιημένες μεταφράσεις-, ξέρουμε ακόμη, λόγω γλωσσομάθειας, να παραπέμπουμε και στους σπουδαιότερους ξένους ιστορικούς, σύγχρονους και παλαιούς, ενώ οι "σπουδαίοι" αυτοί -παρ' ότι ασχολούνται με θέματα ελληνικής ιστορίας- αγνοούν προκλητικά και υπεροπτικά το δικό μας έργο, κι έτσι στην καλύτερη περίπτωση επαναλαμβάνουν όσα έχουν λεχθεί -και λέγονται- από Έλληνες ιστορικούς και στη χειρότερη περίπτωση υποπίπτουν σε τέτοια λάθη ιστορικά για τα οποία θα ντρεπόταν παλαιότερα ένας απόφοιτος ελληνικού Λυκείου. Πρόσφατη είναι η κριτική του Στάντη Αποστολίδη στην "Ελευθεροτυπία", όπου επισημαίνονται αναρίθμητα λάθη σε μια πολυδιαφημισμένη ξένη περί Αλεξάνδρου ιστορία, την οποία εμείς, ωστόσο, δεν αγνοούμε ούτε περιφρονούμε. Ό,τι αξιόλογο περιέχει το χρησιμοποιούμε.

Για το λόγο αυτό στην παρούσα συγγραφή τον πρώτο λόγο θα έχουν οι αρχαίοι συγγραφείς, όσοι έγραψαν κι ένα "τί" περί Αλεξάνδρου και όχι με απλές παραπομπές αλλά με ατόφυες περικοπές που θα συνοδεύονται από πιστή φιλολογική μετάφραση, για να λείπουν οι παρανοήσεις. Τον δεύτερο λόγο θα έχουν οι Έλληνες ιστορικοί, κι αυτό όχι από σωβινισμό, που είναι κάτι ξένο προς το χαρακτήρα του γράφοντος, αλλ' από αίσθημα δικαιοσύνης. Είναι οι μεγάλοι αγνοημένοι. Και φυσικά, τον τρίτο -αλλά όχι και τον τελευταίο- θα έχουν οι ξένοι ιστορικοί. Τον τελευταίο λόγο θα τον έχουμε εμείς που έχουμε την ευθύνη της παρούσας συγγραφής.