Λοιπόν, παιδιά...
Εγώ αυτές τις Wilkinson τις ξέρω. Τις είχα και στον στρατό.
Λεπίδα παλιά, αντρίκεια. Όχι σαν τις άλλες τις σύγχρονες τις πλαστικοκαρπουζοσούπες που σου κάνουν το μούσι μασάζ και σου βάζουν και ενυδατική, τρομάρα τους.
Αυτές κόβουν. Όχι για αστεία.
Σε σέβονται, αλλά άμα κάνεις τον έξυπνο, θα σε μάθει τρόπους.
Έβαλα μία στο μηχάνημα — ένα Gillette που το ‘χω από τότε που είχε μαλλί ο Χατζηδάκης — και πήγα να ξυριστώ.
Σαπουνίστηκα, έκανα τον σταυρό μου, και τσουπ… πέρασμα.
Πετάχτηκε η τρίχα σαν να της χρωστούσα λεφτά.
Τρίχα γυρτή, χοντρή, ντροπιασμένη. Σα να της είπαν: “Φύγε παιδί μου, ήρθε η λεπίδα.”
Και να σου πω και το καλύτερο;
Δεν τσιγκουνεύεται. Θα πάρεις δέκα, και θα κάνεις ξύρισμα για καιρό. Όχι σαν τα άλλα τα μοντέρνα που θες δάνειο να ξυριστείς και λες "ε, ας αφήσω μούσι, να δείχνω και ψαγμένος".
Όχι ρε.
Αυτές είναι ξουραφολεπίδες!
Όχι σαν τις άλλες τις καινούργιες που τις έχει βάλει ο διάβολος.