Να κ` η περίπτωση του Ηράκλειτου, που αποτραβήχτηκε στις ελεύθερες εκτάσεις και στα περιστύλια του τεράστιου ναού της Αρτέμιδας: τούτη η "έρημος" ήταν, οπωσδήποτε, πιο άξια - τ` ομολογώ!

Γιατί να μην υπάρχουν και για μας τέτοιοι ναοί; (…Χμ, ίσως και να υπάρχουν. Να, μου έρχεται τώρα δα στο νου τ` ωραιότερο δωμάτιο εργασίας που είχα ποτέ, στην Piazza di San Marco, άνοιξη, δέκα με δώδεκα το πρωί…)

Ωστόσο, κι ο Ηράκλειτος απέφευγε αυτό που κ` εμείς αποφεύγουμε σήμερα: το θόρυβο και τη φλυαρία των Εφεσίων, τη δημοκρατία τους, τις πολιτικές αθλιότητες τους, τα νεώτερα κατορθώματα της "αυτοκρατορίας" (της περσικής - με εννοείτε…), όλη τη βρομερή πραμάτεια του "σήμερα", … γιατί εμείς οι φιλόσοφοι χρειαζόμαστε πάνω απ` όλα μια συγκεκριμένη ησυχία: χρειαζόμαστε ανάπαυση απ` το "σήμερα".