Ο τελευταίος τεντιμπόης* της χούντας φιλοδοξεί να είναι η βιογραφία μιας ολόκληρης γενιάς, και όχι μόνο του Μάκη Μπαλαούρα, που μεγάλωσε στην επαρχία και μάλιστα ως «μετανάστης» από τα Λεχαινά σε Ζάκυνθο-Πάτρα, όταν στη ζωή του μπήκε η Μαδαγασκάρη. Καθώς και μιας γενιάς που αντιστάθηκε στην τυραννία της χούντας, στην οποία απλώς ήταν κι αυτός «στον πόλεμο τοξότης». Χιλιάδες νήματα δένουν τα προσωπικά βιώματα με τους συλλογικούς-συντροφικούς αγώνες.
Χωρίς να βαραίνει το συναισθηματικό στοιχείο, η συγγραφή του, ενώ στηρίζεται στα βιώματά του, καταφεύγει συγχρόνως και σε ερευνητικά τεκμήρια. Παράλληλα, αναδεικνύει με ξέχειλη αγάπη πρόσωπα συναγωνιστών και συγκρατουμένων του, που παρέμειναν στην αφάνεια, παρότι έπαιξαν κομβικό ρόλο στη μαζική ανάπτυξη του Φοιτητικού Αντιδικτατορικού Κινήματος.
Η αφήγηση ξετυλίγεται στον ίσκιο της Ιστορίας και τη συνοδεύουν ποιήματα και τραγούδια που καθρέφτιζαν τις ευαισθησίες της αγωνιζόμενης φοιτητικής νεολαίας. Επίσης, δίνει απαντήσεις στους αναθεωρητές της Ιστορίας, οι οποίοι, με την πολύπλευρη και ύπουλη στοχοποίηση της «γενιάς» του Πολυτεχνείου, επιχειρούν να απαξιώσουν την ιστορική της παρακαταθήκη. Σε εκείνους που φωνάζουν ότι δήθεν «Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε…».
Ο συγγραφέας πασχίζει ώστε η «γενιά» του Πολυτεχνείου να μεταλαμπαδεύσει στις επόμενες γενιές τον έρωτα της αντίστασης στην απαξίωση των ιδανικών της Ελευθερίας, της Ισότητας και των Δικαιωμάτων.
Αν και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, ο Μάκης Μπαλαούρας θέλησε να μιλήσει για το «εμείς» και όχι για το «εγώ» ή, παραπέμποντας στον Ερίκ Καντονά, «τα καλύτερά μου γκολ ήταν οι πάσες μου».
* Ο «τελευταίος τεντιμπόης» είναι αναφορά στη γνωστή «Δίκη των 11 φοιτητών», όταν ο συγγραφέας δικάστηκε, μαζί με άλλους δέκα συναγωνιστές του, κατά την πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Φεβρουάριο του 1973. Το κατηγορητήριο περιλάμβανε πλήθος παραβάσεων του Ποινικού Κώδικα, μεταξύ των οποίων και του νόμου 4000/1958 «περί τεντιμποϊσμού».
