Εν αρχή είναι οι άνθρωποι που συναντάς κι έχουν να σου πουν την ιστορία τους. Ύστερα είναι οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζεις, οι τραυματικές καταστάσεις που έζησες και οι δραματικές συνθήκες που βίωσες.
Είναι οι αναμνήσεις οι παιδικές και οι εφηβικές, που θάφτηκαν στη μνήμη και με κάποιον τρόπο αναδύθηκαν στην επιφάνεια την κατάλληλη στιγμή. Οι εντυπώσεις από ταινίες, σειρές και ντοκιμαντέρ που παρακολούθησες ξανά και ξανά, προσπαθώντας να καταλάβεις και να ερμηνεύσεις τον κόσμο γύρω σου. Βιβλία παλιά και καινούρια που ήταν οδηγοί στην πορεία και στην έμπνευσή σου, λέξεις που άκουσες κάποια στιγμή και κόλλησαν στο μυαλό σου, σκέψεις για όσα βλέπεις να διαδραματίζονται γύρω σου και για την εξέλιξη της σύγχρονης πραγματικότητας, ταξίδια, μουσικές και ποιήματα που έδωσαν χρώμα στην καθημερινότητά σου.
Είναι τα μεσημέρια του καλοκαιριού, τότε που το φως γίνεται πυκνό, απτό, παλμικό, σχεδόν μαγικό, τότε που βγαίνει το μεσημβρινό δαιμόνιο, οι πόρτες σφαλούν, το νερό κοιμάται κι εμφανίζονται φαντάσματα που τα λένε μεσημεριάτες.
Και πάνω απ’ όλα, βέβαια, είναι οι μύθοι που αγάπησες, μύθοι αστικοί και μύθοι της υπαίθρου, μύθοι βυζαντινοί και μύθοι αρχαίοι που πάντα ήθελες ν’ ακούς, να διαβάζεις και να βλέπεις στις οθόνες.
