Εγώ, ένα φτωχοκόριτσο, μια χωριατοπούλα, ορφανή, ξένη, περιφρονημένη… μια δούλα τέλος πάντων… να μπαίνω σ’ ένα σπίτι, σ’ ένα αρχοντικό, σ’ ένα παλάτι, και να το φέρνω άνω κάτου, από τη σοφίτα ως τα υπόγεια!… Όλοι οι άνδρες, νέοι και γέροι, στα πόδια μου, να τους σέρνω από τη μύτη, να τους κάνω όπως θέλω!… Να είμαι μπροστά στις κυράδες η δούλα, και μπροστά...