Τα έντεκα διηγήματα της συλλογής συγκροτούν έναν ενιαίο αφηγηματικό κόσμο, όπου μοναχικοί, εσωστρεφείς και ασταθείς αφηγητές αγρυπνούν, παρατηρούν και επιστρέφουν επίμονα στη μνήμη, επιχειρώντας να διευθετήσουν, τρόπον τινά, την πραγματικότητα και να διαμορφώσουν μια αίσθηση νοήματος και ταυτότητας. Η προσπάθειά τους ωστόσο αποκαλύπτει την αναξιοπιστία της μνήμης και της γλώσσας, καθώς και την πλήρη αδυναμία επικοινωνίας. Αποδέχονται την αμφιβολία, τον πόνο, αλλά και το πείσμα ως συστατικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Ισορροπούν, με νηφάλια συγκατάβαση, ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό. Μέσα σε μια εύθραυστη ατμόσφαιρα που τη διαπερνούν ριπές υποδόριου χιούμορ και μελαγχολίας, αναδεικνύονται η φθορά, η απώλεια, η αποξένωση, το ψεύδος, όχι ως ηθική παρέκκλιση, αλλά ως αισθητική και πνευματική επιλογή, η κόπωση του σύγχρονου ανθρώπου, η ανάγκη για εγγύτητα και οι καταδικασμένες στην αποτυχία απόπειρες συμφιλίωσης με το παρελθόν.
Ομολογώ ότι είμαι διεστραμμένα περίεργος και όταν βρίσκω την κατάλληλη ευκαιρία υποκύπτω εύκολα, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει, στον πειρασμό της περιέργειας, αλλά θέλω να πιστεύω ότι διαθέτω αυτό το είδος της περιέργειας που απλώς ερεθίζει καλοπροαίρετα ή ίσως ελάχιστα σκωπτικά το πνεύμα για να το διατηρεί πάντα σε εγρήγορση δίχως να το καταπονεί με δαιδαλώδεις συνειρμούς που στοχεύουν στην ψυχολογική εμβάθυνση.
Απόσπασμα από το βιβλίο
