Το παρόν βιβλίο έρχεται να αναλύσει σε βάθος τη θεσμική διάσταση του ΕΟΑ και τη θέση του στη νέα αρχιτεκτονική άμυνας της Ευρώπης. Σε σχέση με τη δομή, το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη, πλέον συμπερασμάτων. Ειδικότερα, στο πρώτο μέρος αναλύεται η ιστορική εξέλιξη και η πορεία διαμόρφωσης ενός συλλογικού συστήματος ασφάλειας στην Ευρώπη. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η πορεία από τη σύσταση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) το 1954 στην Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ.
Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου επισημαίνεται πώς η έννοια της συλλογικής άμυνας, σταδιακά, ξεκίνησε να αναδεικνύεται σε ρυθμιστικό παράγοντα διαμόρφωσης πολιτικών ασφάλειας. Ειδικότερα, αναλύονται οι συνθήκες συλλογικής άμυνας των ΗΠΑ με τις Φιλιππίνες (1951), την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία (1951), τη Νότια Κορέα (1953), τη Φορμόζα στην Ταϊβάν (1954) και την Ιαπωνία (1960), καθώς και της ΕΣΣΔ με την Κίνα (1950), τη Βόρεια Κορέα (1961) και την Ινδία (1971).
Στο τρίτο μέρος αναλύεται η θεσμική αρχιτεκτονική της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ. Επίσης, πραγματοποιείται ανάλυση της αποστολής του ΕΟΑ στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Στη συνέχεια, εξετάζεται η θεσμική διάσταση του ΕΟΑ. Επιπλέον, διερευνώνται επισταμένα τόσο οι αρμοδιότητες του Επικεφαλής του ΕΟΑ, που είναι ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, καθώς και του Γενικού Διευθυντή του Οργανισμού. Περαιτέρω, πραγματοποιείται αναλυτική περιγραφή τόσο των καθηκόντων όσο και των εξουσιών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΟΑ.
Τέλος, στο τέταρτο μέρος, εξετάζεται η αλλαγή της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και η δυνατότητα των κρατών μελών να μπορούν να εξαιρούν τις στρατιωτικές τους δαπάνες από τον υπολογισμό του χρέους και του ελλείματος της ΕΕ, καθώς και άλλα συναφή ειδικότερα ζητήματα.
