Η θρυλική μορφή του περίφημου Αθηναίου στρατηγού Αλκιβιάδη υπήρξε συγχρόνως χαρισματική και αινιγματική, λαμπερή και προκλητική, ελκυστική και αμφίσημη. Ο λόγος Περί τοῦ ζεύγους (16) του Ισοκράτη, στις αρχές του 4ου αι. π.Χ., αφορά τυπικά μια δικαστική υπόθεση εναντίον του ομώνυμου υιού του Αλκιβιάδη σχετικά με την υφαρπαγή ενός τέθριππου, με το οποίο ο Αλκιβιάδης είχε νικήσει στους ολυμπιακούς αγώνες του 416 π.Χ. Ωστόσο, ο λόγος λειτουργεί ουσιαστικά ως εγκώμιο της προσωπικότητας και των πράξεων του πατέρα. Το παρόν ερμηνευτικό υπόμνημα αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα του Περί τοῦ ζεύγους ως εμβόλιμου εγκωμίου σε έναν δικανικό λόγο, εντοπίζει τους εγκωμιαστικούς τόπους και εντάσσει το έργο στην ιστορική εξέλιξη του επιδεικτικού είδους.

Περιέχει: Προλογικό σημείωμα - Γενεαλογικό δέντρο του Αλκιβιάδη - Περί τοῦ ζεύγους (Κείμενο - Μεταγραφή) - Ερμηνευτικό υπόμνημα (Προοίμιο - Απολογία με εγκωμιαστικά στοιχεία - Η μετάβαση στα ἐπιτηδεύματα - Το κυρίως εγκώμιο - Επίλογος - Βιβλιογραφία - Πίνακες (Πηγών - Ονομάτων - Εννοιών - Θεμάτων)