Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, σύμβολα πίστης και πολιτιστικής κληρονομιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της τοπικής αλλά και της γενικής Ιστορίας. Δεν είναι μόνο μνημεία πολιτισμού αλλά και ζωντανές παρουσίες, που μπορούν να «μιλήσουν» για το παρελθόν, το παρόν και την αιωνιότητα αλλά και για τον τόπο και τους ανθρώπους.

Γιατί πίσω από τα κτίσματα και τα έργα Τέχνης είναι ο άνθρωπος με τις αγωνίες του, τις πεποιθήσεις του, τις προσδοκίες του, τη δημιουργικότητά του, τον μόχθο του, αλλά και η εναγώνια αναζήτηση επαφής του κτιστού με το Άκτιστο.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας στην Αλμωπία οι κάτοικοι με τη βοήθεια της θρησκευτικής διοίκησης κτίζουν εκκλησίες και μοναστήρια για να ασκήσουν τη θρησκευτική λατρεία, να συνεχίσουν τις παραδόσεις αιώνων, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να παραμείνουν ενωμένοι ως κοινότητα στις αντίξοες συνθήκες που έχει δημιουργήσει ο κατακτητής.

Οι άνθρωποι με τα ίδια υλικά της φύσης κτίζουν τα σπίτια τους και τον χώρο προσευχής και λατρείας. Η λιτή αρχιτεκτονική μορφή των εκκλησιών και το λιγοστό φως που διαχέεται στο εσωτερικό τους, σε συνδυασμό με τον εικονογραφικό διάκοσμο, αποπνέουν μια πνευματικότητα, άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία.