Η νέα ποιητική κατάθεση της Δήμητρας Παλαπάνη συνθέτει έναν ενιαίο ποιητικό κόσμο όπου το προσωπικό βίωμα συναντά διαρκώς τη συλλογική μνήμη. Μέσα από εικόνες της φύσης, της οικογένειας, του έρωτα και της απώλειας, η ποιήτρια αναμετριέται με τη φθορά του χρόνου, αναζητώντας τα ίχνη που αφήνει ο άνθρωπος πίσω του.

Στη δεύτερη ενότητα, η γραφή στρέφεται προς τον κοινωνικό και πολιτικό ορίζοντα, συνομιλώντας με τον πόλεμο, την προσφυγιά, τη φτώχεια και την ιστορική μνήμη. Το ποιητικό υποκείμενο δεν αρκείται στην παρατήρηση, αλλά συμμετέχει ενεργά σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται, καταθέτοντας μια ποίηση ευθύνης και εγρήγορσης.

Παρά τη διάχυτη αίσθηση παρακμής και απώλειας, η συλλογή αφήνει ανοιχτές χαραμάδες φωτός. Η ελπίδα, η μνήμη και η ανθρώπινη αντοχή λειτουργούν ως αντίβαρο στο σκοτάδι, μετατρέποντας την ποίηση σε πράξη αντίστασης και βαθιάς πίστης στον άνθρωπο.

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Μια χαραμάδα στην πόρτα απρόσμενη. Βλέπεις δυο πόδια. Μόνο δύο πόδια σε μαύρα παπούτσια με λίγο τακούνι. Υποθέτεις την ηλικία, το κορμί, ακόμη και τα μάτια. Δεν ξέρεις πού πηγαίνουν, ούτε από πού έρχονται. Δε θέλεις ούτε και να μάθεις.

Τις ιστορίες θα τις πλάσεις αργότερα, αργά τη νύχτα με τα μάτια κλειστά. Τώρα σου αρκεί να ακούς τον ήχο των τακουνιών στον δρόμο. Να βλέπεις το λίκνισμα της γάμπας, το λακκάκι στο αριστερό γόνατο. Να νιώσεις ότι αναπνέεις λίγο απ’ τη ζωή των άλλων. Να γίνει η ανάσα του ήσυχου βηματισμού και δική σου ανάσα, ένα αντίδωρο ζωής στο κελί της απομόνωσης.