Κατά το 1910-1920 πρώτην φοράν κατά την διαδρομήν της τρισχιλιετούς ιστορίας μας -διά να μη μνημονεύσω τας τριάντα εκατονταετίας της ελληνικής προιστορίας- συνεκροτήθη εθνικόν σώμα απολύτως ανεξάρτητον, ομογενές, εντός ορίων τοιαύτης ευρύτητος και επί αλύτου εδαφικής συνεχείας, όπως το ελληνικόν κράτος των ημερών μας.

Η παρούσα μελέτη -εισφορά απλή διά την έρευναν της νεοελληνικής ιστορίας- τούτο ακριβώς σκοπεί: Να συντελέση προς δημιουργίαν ιστορικής μνήμης και ιστορικής συνειδήσεως εις τας ελληνικάς γενεάς, όσαι μας διαδέχονται και όσαι θα έλθουν με τον κύκλον των χρόνων.

Ο δρόμος των προς τα εμπρός θα είναι ασφαλέστερος αν ημπορούν να στρέφουν διαυγές το βλέμμα εις τα οπίσω. Ας μη λησμονούν, κατά τας στιγμάς της αναπολήσεως ότι οι πατέρες των ημάρτησαν πολύ αλλ’ επάλαισαν περισσότερον· ότι εσπαράχθησαν αιματηρώς μεταξύ των αλλ’ ότι υπέφεραν σκληρότατα εκ τούτου· ότι τέλος η γενεά, ήτις απέρχεται βραδέως, δεν εφείσθη εν τω συνόλω της ούτε αγώνων, ούτε θυσιών, ούτε πενθών, oύτε στενήσεων, διά να παραδώση εις τους υιούς αυτής γην ελευθέραν κάτω από τον ήλιον της «Ελληνικής Μεσημβρίας».

Γεώργιος Βεντήρης, Μάρτιος 1929.