Η μνήμη και η λήθη αποτελούν αντιθετικές έννοιες. Οι μνήμες ‘εισβάλλουν’ εκεί ακριβώς, στο σημείο που διχοτομείται η μνημοσύνη, έτσι ώστε οι εμπειρίες ως μνήμες να μην ξεπεραστούν και εν τέλει ξεχαστούν. Έτσι, οι περασμένοι παράδεισοι θα συνεχίσουν να ζουν, να αποτελούν μέρος της ιδιοσυγκρασίας και της κοσμοθεωρίας των Ιμβρίων και των Τενεδίων.