Άνοιξα τα μάτια και πήρα μια βαθιά ανάσα. Ψέματα. Δεν γίνεται αυτό. Βρισκόμασταν σ’ έναν άλλο κόσμο, πλανήτη, οτιδήποτε. Τόσο μακριά, που η Γη μού φαινόταν ασαφής, μια ενδιαφέρουσα ιδέα και τίποτα παραπάνω.

Ο ουρανός είχε αυτό το μαβί που παίρνει καμιά φορά ο γήινος αδελφός του το σούρουπο, αλλά στη μέση του κρεμόταν ένα λευκό ουράνιο σώμα τόσο πελώριο –είκοσι φορές μεγαλύτερο κι απ’ την πιο θεαματική πανσέληνο–, που νόμιζες ότι μπορούσες να τ’ αγγίξεις. Τα αστέρια, αν υπήρχαν, είχαν κρυφτεί από συστολή.

Ένας νέος Έλληνας μάγος. Υπερφυσικοί συνωμότες που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο. Μια ανατριχιαστική, αξέχαστη περιπέτεια.