Η Ελένη Ζέτου Μουντάκη αφηγείται τη ζωή της, από τα πρώτα βήματα ως μαθήτρια στην καταξίωσή της ως αθλήτρια του βόλεϊ και κατόπιν ως εκπαιδευτικός και καθηγήτρια πανεπιστημίου στο αντικείμενο της πετοσφαίρισης.

Όπως λέει η ίδια: Αποφάσισα να παρουσιάσω την αθλητική μου αυτοβιογραφία, όχι από έπαρση, ότι τάχα έχω κάνει τόσο σπουδαία πράγματα, όσο για να υποστηρίξω τη φιλοσοφία μου για τον αθλητισμό και το πώς πέτυχα σε αυτά που έβαλα στόχους. Έτσι, ως παράδειγμα προς μίμηση στους νεότερους αθλητές, προπονητές, μελλοντικούς φοιτητές/τριες. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι ήθελα να παρουσιάσω την ιστορία του αθλήματος πριν 53 χρόνια που ξεκίνησα, τα δύσκολα χρόνια του αθλήματος, από το ανοιχτό γήπεδο της ΧΑΝΘ με την άσφαλτο για γήπεδο, μέχρι τα σημερινά taraflex των γηπέδων.

Επίσης να διηγηθώ πώς επέλεξα το επάγγελμά μου, πώς αγάπησα με τόσο πάθος το άθλημα, γενικότερα τη φιλοσοφία μου περί ανάπτυξης του αθλήματος, τις προκλήσεις που πάντα δεχόμουν, χωρίς να υπολογίζω ποτέ τα χρήματα. Ήταν ένα όμορφο ταξίδι ζωής με πολλές χαρές, αλλά φυσικά συνάντησα και πολλές απογοητεύσεις. Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρω τους ανθρώπους σταθμούς στις αποφάσεις της ζωής μου και να τους ευχαριστήσω. Γενικά θεωρώ θετικό τον απολογισμό της γεμάτης βόλεϊ πορείας μου.

Ελπίζω πως όσοι θα ενδιαφερθούν να διαβάσουν αυτή την αυτοβιογραφία σε κάτι να ωφεληθούν, γιατί και εδώ, με αυτόν τον τρόπο, κάτι θέλω να διδάξω ως «δασκάλα» που θεωρώ ότι είμαι (μια φορά δασκάλα για πάντα δασκάλα).

Αφιερώνεται στα παιδιά μου Λάμπρο και Φερενίκη και στα εγγόνια μου Κλεάνθη και Κάλια, τα πολυτιμότερα αγαθά στη ζωή μου.