Η ενορία κατά τον π. Γεώργιο Θ. Πυρουνάκη

Κύτταρο ζωής και αγώνα. Μόνον η τέλεια αγάπη, η αγάπη του Θεού και των σωστών πιστών Του, οδηγεί χωρίς προσμονή κανενός ανταλλάγματος στην ύψιστη αρετή, τη θυσία. Ο αθώος και άγιος, για να σωθούν οι αμαρτωλοί. Αλλιώτικη δικαιοσύνη από τις γνωστές και επικρατούσες στον κόσμο θεμελιώθηκε με τη μεγάλη θυσία Εκείνου και που σε τήρησή της αποτολμούν όμοια να συμπεριφέρονται όσοι πιστοί.

Μα φίλοι Του και οι αποστάτες και περιφρονητές και υβριστές της αγάπης Του; Ναι! Έτσι, περίεργο αλλ’ αληθινό, νιώθουν και οι άλλοι, οι μικροί, για τους συνανθρώπους- έστω και ανάξιους για τα κοινά κριτήρια. Κι αυτοί χωρίς προσωπικά ανταλλάγματα.

Η σωστή αγάπη είναι απλή και φυσική ανθρώπινη πράξη. Κι επειδή χάλασε, για να ξαναβρεί το δρόμο της και να οδηγηθούμε σε αποκαταστάσεις πλήρεις χρειάζονται οι μεγάλες αποφάσεις, οι αποφάσεις για πράξεις θυσίας.

Από αγωνίες σε αγώνες. Όχι εκδικήσεις, αλλά νίκες δια του καλού στο κακό. Κι όσο ψυχραίνεται η αγάπη των πολλών, τόσο πρέπει να υπερβάλλει σ’ εκφραστικότητα και πειστικό­τητα προσφοράς -και αίματος ακόμη- η αγάπη των ολίγων. Η αγάπη (η κατά Θεόν αγάπη, η αληθινή) δεν παρεμποδίζε­ται από τίποτε το ανάποδο ή το αντίθετο.

Αυτό είναι το Μεγαλείο Της: η δύναμη και η αξία Της- η χαρά Της!

Μερικοί νομίζουν πως οι θυσίες πηγαίνουν χαμένες. Ότι δε φέρνουν αποτελέσματα, αφού οι άλλοι επιμένουν στις κακίες τους … Λάθος στην εκτίμηση! Ο σπόρος, που φυτεύεται και πεθαίνει, ξαναζωντανεύει για να συνεχίζεται η ζωή ωραιότερη και δυναμικότερη. Από τον Αντώνη Σανουδάκη- Σανούδο.