Στην εποχή μας, που χαρακτηρίζεται ως μεταρρυθμιστική κι όλα αναδομούνται, η ποιότητα της αγάπης, είναι εκείνη που έχει, κατά κάποιο τρόπο, «εκπαιδευτική έννοια» και εφαρμογή. Οι πόλοι της μη εφαρμογής της, έχουν ανοίξει πολύ, το χάσμα δεν γεφυρώνεται κι οι προϋποθέσεις για καλυτέρευση σε όλα τα επίπεδα, ολοένα λιγοστεύουν. Έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας, σε μια κοινωνία που υπονομεύει ακόμα και την ίδιο τον άνθρωπο.

Σε μια μεταρρυθμιστική κοινωνία, λοιπόν, πρέπει να γίνονται μεταρρυθμιστικές σκέψεις και να λαμβάνονται μεταρρυθμιστικές αποφάσεις, με υπαρξιακές αναφορές. Οι κρίκοι της αλυσίδας που λέγεται «Άνθρωπος», χρειάζονται ενίσχυση κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσω της ενότητας, της αναζήτησης, της γνώσης, του ενδιαφέροντος και της ενσυναίσθησης.

Τα μέτρα και τα σταθμά ζωής, για κάθε άνθρωπο, οριοθετούνται και περιορίζονται, ή ενεργοποιούνται κι εξαπλώνονται, στο νου και στην καρδιά, ανάλογα με το βεληνεκές της κάθε υπόστασης, το οποίο φέρει κυτταρικά. Φυσικά κυτταρικά, δηλαδή από τα γονίδια της οικογένειας, αλλά και πνευματικά κυτταρικά, από την εν γένει πορεία της ψυχής, στην ύλη.

Τα σήμαντρα των συνειδησιακών «ειδοποιήσεων», πάντα ηχούν όταν ο άνθρωπος παραβαίνει τους Συμπαντικούς νόμους, οι οποίοι βάζουν τα ηθικά όρια, τα αξιακά και γενικότερα, την εν γένει Νομοτέλεια, βάσει της οποίας, πρέπει να ζει. Δυστυχώς, όμως, πολλές φορές, τα παραβιάζει, εν γνώσει του! Άλλωστε, υπάρχει πολύ μεγάλη απόκλιση στα κάθε είδους όρια, που βάζει κάθε άνθρωπος στη ζωή του, όπως επίσης και στο τι εννοεί ο καθένας, ως όριο!

Με τον ίδιο τρόπο κι η «Μητρότητα», ως ιδιότητα του Ανθρώπου, έχει κυτταρική δομή, όρια αλλά και γνώση συνειδητότητας, με μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ των ανθρώπων, ως προς την εκδήλωσή της. Διότι η «Μητρότητα», αφορά την εσωτερικότητα του καθενός μας. Μεταρρυθμιστικές σκέψεις που αντλούνται απ’ την πολύπλοκη.