Κι όσο ζυγώναμε τον εχθρό, όσο το νιώθαμε που σίμωνεν η άγριαν ώρα, τόσο λαχτάριζαν και καίγανε τα σωθικά, πέτρωνε μέσα μας η καρδιά και σκλήραινε σαν το ξύλο η πέτσα μας κι ήτανε κείνη την ώρα σα να μην είχε ποτέ γελάσει τ’ αχείλι μας, σα να μην την άγγιξε ποτέ την καρδιά μας μαλακοσύνη και αγάπη...