«Η ζωή είναι δύσκολη», επαναλαμβάνει η μαμά μου κάθε φορά που γκρινιάζω. Και πώς να μην γκρινιάζω; Αφού μας έχουν βάλει στην πρέσα. Ούτε στιγμή ανάσα! Στα δεκαεφτά μας, είμαστε οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στη χώρα. Ξύπνημα από τ’ άγρια χαράματα, εφτά ώρες σχολείο, γεύμα, μετά μάθημα για πτυχίο ξένης γλώσσας, καπάκι φροντιστήριο, σπίτι για μελέτη όσο αντέχεις, ύπνος και ξανά απ’ την αρχή. Γιατί; Για να πετύχεις σε κάποια σχολή που δεν ξέρεις καν αν σε ενδιαφέρει. Διότι, κακά τα ψέματα, ελάχιστοι στην ηλικία μου ξέρουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Και πολύ σύντομα θα καταλάβουμε όλοι πως, για κάποιους, η ζωή αυτή δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ.
Κι αυτό είναι για εμάς το πιο συνταρακτικό μάθημα.