Το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε για να υμνήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη ούτε για να την αντιμετωπίσει ως απειλή. Δεν φιλοδοξεί να προσφέρει έτοιμες απαντήσεις ή να προβλέψει με ακρίβεια το μέλλον. Γράφτηκε με στόχο να δημιουργήσει έναν χώρο σκέψης. Να θέσει ερωτήματα πριν οι τεχνολογικές εξελίξεις παγιωθούν σε πρακτικές που δύσκολα θα αναστραφούν. Να εξετάσει πώς η Ιατρική μπορεί να ενσωματώσει την καινοτομία χωρίς να απολέσει τον ανθρωπιστικό της πυρήνα.

Απευθύνεται πρωτίστως σε ιατρούς και επαγγελματίες υγείας, οι οποίοι καλούνται καθημερινά να ενσωματώσουν νέα εργαλεία στην κλινική πράξη. Ταυτόχρονα, όμως, απευθύνεται και στον αναγνώστη που δεν διαθέτει ιατρική εκπαίδευση, αλλά ενδιαφέρεται να κατανοήσει πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζει έναν τομέα που αφορά όλους. Η Ιατρική δεν είναι υπόθεση μόνο των ειδικών. Είναι υπόθεση κοινωνική, γιατί όλοι, κάποια στιγμή, βρισκόμαστε στη θέση του ασθενούς.