Λιποτάκτησε πράγματι κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης το 1941 ένας Γερµανός αεροπόρος, αφού βομβάρδισε προηγουμένως το κατειλημμένο από τους Γερμανούς αεροδρόμιο Τατοΐου; Αλλαξοπίστησαν και παντρεύτηκαν χριστιανούς όντως µε τη θέλησή τους δύο Τουρκοκρητικές, έχοντας μόλις επιβιώσει από μεγάλη σφαγή; Ποιος έγραψε τελικά το Αντάτζιο του Αλµπινόνι; Θα μπορούσε να έχει προσαρτήσει η Κρήτη την Ελλάδα το 1913; Είχε όντως εκχωρήσει έναντι χρημάτων τα μυθιστορήµατά της μια Ιταλίδα νοικοκυρά σε μια φημισμένη Γαλλίδα συγγράφισσα, για να τα εκδώσει εκείνη µε το δικό της όνομα, ψευδεπίγραφα; Ήταν πράγματι για λόγους εκδίκησης που δολοφονήθηκε –φαινομενικά από Τούρκους στρατιώτες– ένας πλούσιος Έλληνας το 1897 στον κατεχόμενο Βόλο;

Κάποιες από αυτές τις έντεκα λανθάνουσες υποσημειώσεις της Ιστορίας φαίνονται επινοημένες, αλλά δεν είναι. Κάποιες άλλες φαίνονται αληθινές, αλλά δεν είναι. Η Ιστορία μπορεί να γίνει κάποτε αναγκαστικά αντιγεγονική, ένα κουμπί χωρίς τρύπες: κατασκευασμένη από απροσδόκητες ή αλλοιωμένες μαρτυρίες, καταγραφές και αναμνήσεις, δεν παύει πάντως να είναι μια συγκροτημένη αφήγηση που έχει εσωτερική συνέπεια και ερμηνεύει την πραγματικότητα. Μέσα από διαφορετικό κάθε φορά πρίσμα εντάσσει αντιφατικούς παράγοντες στις ερμηνείες της, αποδομεί κρυφές όψεις των συμβάντων για να στήσει στη θέση τους άλλες πιθανότερες, φωτίζει µε φωτογραφική αντικειμενικότητα την εσωτερική πλευρά των γεγονότων βάσει νέων εκδοχών και τεκμηρίων.

Έτσι αναδεικνύουν αυτές οι ιστορίες αντιγεγονικές Ιστορίες, στον πληθυντικό αριθμό.