Οι Βάκχες είναι τραγωδία του Ευριπίδη, γραμμένη το 407 π.Χ. στην Πέλλα της Μακεδονίας, στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου. Σκηνοθετήθηκε από τον γιο ή τον εγγονό του το 405 π.Χ. στην Αθήνα. Το έργο διδάχθηκε μετά τον θάνατο του δημιουργού του (406 π.Χ.) και αποτελούσε τριλογία μαζί με τα έργα "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" και "Αλκμαίων ο δια Κορίνθου". Αυτή η τριλογία κέρδισε το πρώτο βραβείο.

Η τραγωδία Βάκχαι έχει γνήσια Διονυσιακή υπόθεση, εξιστορώντας την έλευση του Βάκχου (Διονύσου) στη Θήβα, κατά την οποία ο Πενθέας φονεύεται από την μητέρα του Αγαύη, διότι αντιστάθηκε στη λατρεία του νέου θεού.

Μερικοί πιστεύουν ότι το έργο γράφτηκε για να διδαχτεί σε δραματικούς αγώνες που οργάνωσε ο Μακεδόνας βασιλιάς προς τιμή των Μουσών και του Διονύσου, στηριζόμενοι σε εσωτερικές μαρτυρίες και αναφορές.

Η τραγωδία αυτή παίχτηκε και στην παρθική βασιλική αυλή, όπως ιστορεί ο Πλούταρχος.

Ο Ευριπίδης είναι ο τρίτος της τριάδας των μεγάλων ποιητών της δραματικής ποίησης της αρχαίας Ελλάδας. Χαρακτηρίζεται ρεαλιστής συγγραφέας, καθώς αποδίδει τους χαρακτήρες των προσώπων των έργων του όπως είναι στην πραγματικότητα και "από σκηνής φιλόσοφος", επειδή αντιμετωπίζει στοχαστικά τα θέματα που επεξεργάζεται.