Οι κοινωνικές πρακτικές είναι αντίστοιχες με τις λειτουργίες στον αστικό και εξωαστικό χώρο, και συνθέτουν ένα μωσαϊκό πρακτικών και χρήσεων. Τούτο σημαίνει ότι υφίστανται τόσες λειτουργίες και χρήσεις του χώρου, όσες και κοινωνικές πρακτικές. Όταν οι τελευταίες γίνονται αντιληπτές αντικατοπτρίζονται στον χώρο και θεσμοθετούνται.

Η ερμηνεία των χρήσεων γης αποτελεί μία ιδιαίτερα κρίσιμη διαγνωστική διαδικασία, που κινείται ανάμεσα στο νομικό δόγμα και στην ιστορική, κοινωνική, καθώς και οικονομική πραγματικότητα. Έτσι, ο ιστορικός χρόνος μετατρέπεται σε ερμηνευτικό εργαλείο της χρήσης εδάφους.

Ωστόσο, η χρήση γης δεν καθορίζεται μόνον από την πρωταρχικότητα της ιστορικής προσέγγισης, αλλά κύριο χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η δυναμική εξισορρόπησης που εκφράζει ο προσδιοριζόμενος από αυτή χώρος, ο οποίος υποδέχεται κάθε φορά τις εκάστοτε νέες κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες.

Τα ερωτήματα που επιδιώκει να απαντήσει η μελέτη αυτή είναι, εάν η οικονομία πρόσβασης μεταλλάσσει τον πυρήνα της κάθε χρήσης γης σε τέτοιον βαθμό που να επιφέρει διαφορετικές επιπτώσεις στον χώρο από αυτές που προέβλεψε ο σχεδιασμός και η πολεοδομική νομοθεσία. Τελικά, ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πυρήνα της κάθε χρήσης γης;