Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους.

Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος «νέο γήρας» αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας.

Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά.

Η κοινωνική αντίληψη και πρόνοια επανασχεδιάζεται, η επιστημολογία αναδιαρθρώνεται, η γηριατρική ακολουθεί νέα μονοπάτια, στο βιβλίο όμως αυτό η Χλόη Κολύρη υποστηρίζει ότι χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο, κάτι που θα επηρεάσει το πεπρωμένο του είδους μας, εν μέσω όλων των άλλων οντοτήτων.

Πολλοί γέροι και γριές δείχνουν τον δρόμο σε αυτό το ταξίδι: Σπινόζα, Χέλντερλιν, Φρόυντ, Λακάν, Φέρεντσι, Ντε Μπoβουάρ, Λυς Ιριγκαρέ, Μπάτλερ, Xιροσίγκε, Μιχαήλ-Άγγελος, Άρεντ κ.ά. Γιατί οι τυχεροί γερνάνε...