Η μεταφορά της αρχαίας τραγωδίας σε σύγχρονη μορφή δεν αλλοιώνει τη δύναμή της, αντίθετα την κάνει πιο οικεία και περισσότερο αποδεκτή καθώς πάντοτε μιλάει για τα ανθρώπινα όρια, για την ύβρη και τον πόνο, όταν η λογική υποχωρεί μπροστά στον κομπασμό. Είναι η στιγμή που η μοίρα, συναντά τις επιλογές μας.

Σήμερα όπου ο πόλεμος εξακολουθεί σε όλον τον πλανήτη να κατακρεουργεί κοινωνίες, αξίες και ζωές, η παρουσία της Κασσάνδρας αποκτά νέα διάσταση. Γίνεται υπενθύμιση του τι σημαίνει να βλέπεις καθαρά, ενώ γύρω σου κυριαρχεί το σκοτάδι, η άρνηση και η αλαζονεία.

Με αυτόν τον τρόπο, η ανανεωμένη τραγωδία συνδέει το παρελθόν με το παρόν, δείχνοντας μας πως οι αρχαίοι μύθοι δεν είναι το κατάλοιπο μιας πεπερασμένης ιστορικής περιόδου, αλλά διαχρονικοί.

Η Κασσάνδρα, μέσα από τη σύγχρονη φωνή που της δίνουμε μας καλεί να κατανοήσουμε τα σημάδια και να αναλογιστούμε το χρέος που έχουμε να προστατέψουμε την ειρήνη, πριν ο όλεθρος φέρει πάλι σκοτάδια.