Θα ξεκινήσω από το δύσκολο κομμάτι: το πρώτο μισό με κούρασε πολύ. Τόσο, που κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν άξιζε να συνεχίσω.
Η ιστορία αργεί να βρει τον ρυθμό της, ενώ η επανάληψη γνώριμων καταστάσεων και μοτίβων κάνει την ανάγνωση σε σημεία σχεδόν μονότονη. Και κάπου εκεί ένιωσα πως ξαναδιαβάζω μια ιστορία που, με διαφορετικά πρόσωπα και σκηνικό, έχω συναντήσει ξανά.
Ευτυχώς, το δεύτερο μισό είναι πολύ καλύτερο. Η αφήγηση αποκτά ρυθμό, η ιστορία σε κερδίζει και, από ένα σημείο και μετά, το βιβλίο διαβάζεται με μια ανάσα.
Και το τέλος; Καλύτερο απ’ όσο περίμενα. Ίσως μάλιστα καλύτερο απ’ όσο μου είχε επιτρέψει το πρώτο μισό να ελπίσω.
Τελικά, ένα ευκολοδιάβαστο καλοκαιρινό βιβλίο, που προσφέρεται για χαλαρές ώρες, χωρίς όμως να αφήνει πίσω του ιδιαίτερο αποτύπωμα.
Κι εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ένστασή μου. η επανάληψη των ίδιων μοτίβων αρχίζει να γίνεται προβλέψιμη και κουραστική. Όταν ένας συγγραφέας έχει ήδη αποδείξει πως ξέρει να κρατά τον αναγνώστη, θα ήθελα κάθε καινούργιο βιβλίο να μου προσφέρει και κάτι καινούργιο.
Το τελείωσα με καλύτερη διάθεση απ’ αυτήν που είχα όταν το ξεκίνησα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα το θυμάμαι για πολύ.