Το δόγμα του, που έγινε σχεδόν δικό μας, ήταν: "Μην περιμένετε την επανάσταση. Όσοι τάζουν επανάσταση είναι μασκαράδες, σαν τους άλλους. Κάνε την επανάσταση σου εσύ ο ίδιος. Να σαστε ελεύθεροι άνθρωποι, και να ζείτε με συντροφικότητα". Απλοποιώ, προφανώς, ωστόσο ήταν ένας λόγος με μια όμορφη απλότητα. Ξεκάθαρη εντολή, κανόνας, "κι ας πάει να πνιγεί ο παλιόκοσμος!" (Βικτόρ Σερζ)

Η ορμητική είσοδος του Λιμπερτάντ στο αναρχικό κίνημα της Γαλλίας στην αυγή του 20ού αιώνα σημαίνει την αρχή του ρεύματος του αναρχοατομικισμού. Υψώνοντας την τραχιά κι ευδιάθετη κραυγή του καταμεσής στους δρόμους του Παρισιού, διανοίγει ένα νέο -κι επικίνδυνο- μονοπάτι επαναστατικής πρακτικής: ζωή θα πει διαρκής εξέγερση. Κηρύττει επιθετικά "μισώ την παραίτηση, μισώ την αδράνεια!" και παροτρύνει εμψυχωτικά "να μην καταδεχόμαστε ούτε το παραμικρό λιγόστεμα του εγώ μας, ν αγαπάμε τη ζωή!"

Παρά το πρώιμο τραγικό του τέλος, άφησε βαθύ αποτύπωμα, παραμένοντας έως σήμερα ένας απ τους σημαντικότερους εκφραστές της παραγνωρισμένης τάσης του αναρχοατομικισμού. Η ανά χείρας έκδοση αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίασή του στα ελληνικά.