Έντονες εικόνες, δυνατή ατμόσφαιρα, χαρακτήρες ζωντανοί και ένας κόσμος που μοιάζει να κινείται κάπου ανάμεσα στο πραγματικό και το υπερβατικό.
Κι ας είναι ένα μεγάλο σε όγκο βιβλίο, το διάβασα σχεδόν με μια ανάσα. Δε σε αφήνει να το παρατηρείς από απόσταση. Σε ρουφάει μέσα του. Σε κάνει κομμάτι του κόσμου του.
Και ίσως αυτό είναι το πιο γοητευτικό, όταν κλείνεις το βιβλίο, νιώθεις πως για λίγο αφήνεις πίσω σου έναν τόπο στον οποίο είχες πραγματικά βρεθεί. Η «Μόρα» δεν είναι απλώς μια ιστορία που θέλεις να μάθεις πώς θα τελειώσει. Είναι ένας κόσμος που θέλεις να ανακαλύψεις

Δε θα έλεγα πως είναι το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει, όμως είναι ίσως το ομορφότερο ελληνικό μυθιστόρημα που έπεσε στα χέρια μου το τελευταίο διάστημα. Ξεχωρίζει για το βάθος και την ένταση της γραφής του, αλλά κυρίως για τη δύναμη με την οποία εισχωρεί στο μυαλό και στα συναισθήματα του αναγνώστη. Έχει μια σκοτεινή, σχεδόν υπνωτική ατμόσφαιρα, που σε ακολουθεί ακόμη και μετά το τέλος της ανάγνωσης, αφήνοντας μια αίσθηση βαριά αλλά ταυτόχρονα καθηλωτική.