Μέχρι την ημέρα εκείνη τη σημαδιακή που είδα την Κάλλη να της χτυπάει το κουδούνι, καλύτερα να πω μέχρι αργότερα, κατά το σούρουπο της ίδιας ημέρας, με την ανυπόφορη κουφόβραση, που αντί για την μπροστινή βεράντα προτίμησα να βγω στο μπαλκονάκι του ακάλυπτου με τον βόρειο προσανατολισμό, προσδοκώντας μια δροσερή, ει δυνατόν, πνοή, και τις αντίκρισα να κάθονται και να τα λένε σαν δυο καλές φιλενάδες, η μία στο πλάι της άλλης, που αντίκρισα την Κάλλη να της κρατάει το χέρι και να κοιτάζει τη μεγάλη της παλάμη –παλάμη και χέρι φυσικοθεραπεύτριας– να την κοιτάζει επίμονα και προσεκτικά ως εάν να μελετούσε τις γραμμές της ζωής και της καρδιάς της, μέχρι τότε μάτια είχα αλλά όχι για πάρτη της. Σαν αόρατη μέχρι τότε για μένα η φυσικοθεραπεύτρια, όπως αναμφίβολα κι εγώ για εκείνη.