Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ο Σαίξπηρ ανυψώθηκε σε πολλές γερμανικές λογοτεχνικές ιστορίες στην κατηγορία του "τρίτου κλασικού γερμανικού συγγραφέα" δίπλα στους J. W. Goethe και F. Schiller. Αυτή η εικόνα του Σαίξπηρ, όπως διαμορφώθηκε από τη λογοτεχνική ιστοριογραφία, είχε μακροχρόνια επίδραση στους μελετητές σχετικά με την γερμανική πρόσληψη του έργου του καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Η μετα-ρομαντική περίοδος της πρόσληψής του, που θεωρήθηκε ακαδημαϊκή, έτσι παρέμεινε ξεχασμένη για καιρό.

Αυτή η μελέτη επικεντρώνεται στις διαδικασίες και τις πρακτικές της πρόσληψης του Σαίξπηρ κατά την περίοδο Vormärz. Αρχικά, δείχνει ότι οι συζητήσεις συνεχίζονταν μεταξύ 1815 και 1850 σχετικά με τις αναγκαίες συνθήκες για την καθ establishment ενός εθνικού γερμανικού θεάτρου και την εμφάνιση στη σκηνή ενός "δεύτερου" Σαίξπηρ. Η ανάλυση των διαφόρων διαύλων διάδοσής του (εκδόσεις και μεταφράσεις έργων, περιοδικά, αλμανάκ, ανθολογίες, εικονογραφικά έγγραφα, κριτικές μελέτες, μονογραφίες) στο δεύτερο μέρος, μαρτυρεί την εκπληκτική έκταση αυτής της πολιτισμικής μεταφοράς, προσφέροντας ταυτόχρονα μια διδακτική άποψη για το πλαίσιο πρόσληψης.

Το τελικό μέρος της μελέτης αφιερώνεται στην αφομοίωση και την κανονικοποίηση του Σαίξπηρ από ένα ευρύ γερμανικό κοινό.