Το θέατρο είναι μια ξύλινη σκηνή όπου οι άνθρωποι εμφανίζονται. Όχι, οι άνθρωποι έρχονται να ερμηνεύσουν ένα έργο που αισθάνονται, κάτι που θέλουν να απεικονίσουν, για παράδειγμα, τη φιλία. Στο τέλος, οι άνθρωποι χειροκροτούν, αλλά χειροκροτούν δύο πράγματα: την θυσία που κάνουν οι καλλιτέχνες για να το εκτελέσουν καλά και το έργο αυτού που το έγραψε και το δημιούργησε.

Έτσι, εξέφρασε μια εννιάχρονη κοπέλα το 1976, μία από τις πρώτες μαθήτριές μου στο θέατρο όταν άρχισα να διδάσκω. Αν ρωτούσα σήμερα κάποιο από τους μαθητές μου, δεν θα απέκλινα πολύ από εκείνο τον ορισμό. Μια άλλη δεκάχρονη κοπέλα έγραψε: "Ένας δάσκαλος δράματος διακρίνεται εύκολα από τους άλλους δασκάλους γιατί είναι ευγενικός και τα μαθήματά του είναι πολύ ευχάριστα. Επιπλέον, δεν αναθέτει πολλές εργασίες, αν και αναθέτει λίγο. Η τάξη που μας δίνει δεν μοιάζει με μάθημα γιατί είναι πολύ σύντομη."

Πριν από την έναρξη αυτών των πρώτων θεατρικών μαθημάτων με τα παιδιά, είχα μια σειρά ερωτήσεων, στις οποίες ακόμα αναζητώ απαντήσεις σήμερα. Αυτές είναι ερωτήσεις που κάθε επαγγελματίας (ή όχι) στο παιδικό και νεανικό θέατρο θα πρέπει να θέτει στον εαυτό του από καιρό σε καιρό, για να μην χάσει την ουσία αυτού που κάνει.