Αυτή η μελέτη στοχεύει στην παροχή ορισμένων βασικών κλειδιών κατανόησης της ρήξης ταυτότητας που διατρέχει την ουκρανική κοινωνία και που η Πορτοκαλί Επανάσταση αποκάλυψε στον δυτικό κόσμο. Ίχνη της εξέλιξης της εθνικής ιδέας, από την εμφάνισή της στις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι την ανακήρυξη ανεξαρτησίας το 1991, περιλαμβάνονται στην έκθεση, καθώς και οι αποτυχημένες προσπάθειες κοινωνικών και εθνικών απελευθερωτικών κινημάτων τη δεκαετία του 1920.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος κατέχει αποφασιστική θέση, λειτουργώντας ως μήτρα δύο ανταγωνιστικών αφηγήσεων που διέπουν τις ερμηνευτικές λογικές ολόκληρης της εθνικής ιστορίας. Πρέπει να αποκαλείται "σοβιετική κατοχή" ή "απελευθέρωση"; Είναι το Χολοντομόρ, ένας όρος που έχει διαμορφωθεί όπως το Ολοκαύτωμα για να προσδιορίσει τη Μεγάλη Πείνα του 1932-1933, "γενοκτονία" που διαπράχθηκε από το σταλινικό καθεστώς κατά του ουκρανικού λαού, ή "συλλογική τραγωδία" κοινή στους λαούς που υποδουλώθηκαν από τη Μόσχα;

Ακόμη και ο ευρέως αποδεκτός Ταράς Σεβτσένκο, ο ρομαντικός ποιητής του 19ου αιώνα, δεν εξαιρείται από τις συγκρουόμενες ερμηνείες.

Ο συγγραφέας, εθνολόγος ουκρανικής καταγωγής που έχει μεταναστεύσει στο Κεμπέκ, χρησιμοποιεί μια προσέγγιση που περιγράφεται ως "απόσταση εγγύτητας" για να αναλύσει τις αντιφατικές ευαισθησίες που αναπτύχθηκαν στην Ανατολή και στη Δύση, στο πλαίσιο δύο βασικών εμπειριών του 20ου αιώνα που τις σημάδεψαν βαθιά: τον κομμουνισμό και τον εθνικισμό.